Kasabanın taşlı yollarında ilerlerken, Lyra'nın zincirleri hâlâ ayak bileklerini sızlattırıyordu. Killian, onu kalabalığın arasında kaybetmemek için kolundan tutmuştu - ama bu dokunuş, nefesini kesiyordu.
"Neden böyle hissediyorum?"
"Bakışlarını topla," diye hırladı Killian, dudakları kıpırdamadan. "Buradaki herkes potansiyel bir düşman."
Lyra, etrafına bakındı. Kasaba halkı, cadı avcısını tanımış olmalıydı çünkü bakışlarını hızla kaçırıyorlardı. Birkaçı ise Lyra'nın zincirlerine bakıp yutkundu.
"Burası tehlikeli," diye fısıldadı Lyra.
Killian'ın dudakları büküldü. "Seni götüreceğim yerin kreş olduğunu sanmıştın herhalde."
Aniden, bir ses:
"Vaughn!"
İkisi birden irkildi. Karşılarına uzun boylu, yaralı yüzlü bir adam çıkmıştı. Killian'ın gözleri daraldı.
"Rolan."
Lyra, ikisi arasındaki gerilimi anında hissetti. Rolan'ın gözleri, onun zincirlerine kaydı.
"Yine leş topluyorsun ha?"
Killian'ın eli, kılıcının kabzasına gitti. "Diline dikkat et. O senin kullandığın mal değil."
Rolan güldü. "Ah, yoksa bu senin kişisel kölen mi?"
O anda her şey bulanıklaştı.
Killian, Rolan'ın üzerine atıldı. İki adam yere yuvarlandı, yumruklar savruldu. Lyra çığlık attı:
"Killian, dur!"
Ama o durmadı. Rolan'ın yüzüne bir yumruk daha indirdi, burnunu kırarak. Kalabalık toplanmaya başlamıştı.
Lyra, Killian'ın koluna yapıştı. "Bize bakıyorlar! Cadı avcısı kendi türünü öldürürken iyi bir manzara olmaz!"
Killian, gözlerini Lyra'ya dikti. Çılgınca, karanlık, kontrolün sınırında.
"Peki ya sen?" diye homurdandı. "Beni durdurabileceğini mi sandın?"
Lyra'nın nefesi hızlandı. "Evet."
Ve sonra imkânsızı yaptı.
Ellerini Killian'ın yüzüne koydu.
Herkes dondu. Killian'ın gözleri genişledi. Hiç kimse, hiçbir zaman ona dokunmaya cesaret edememişti.
Lyra'nın parmakları, onun yanaklarındaki kesiklerin üzerinde gezindi. "Lütfen," diye fısıldadı. "Bu sen değilsin."
Killian, titreyecek gibi oldu.
Sonra, ani bir hareketle Lyra'yı kaldırdı ve sırtına attı.
"Buranın işi bitti."