Odama çıkıp üstüme giymek için bir elbise ve duş malzemelerimi aldıktan sonra Douma ile birlikte gölete doğru gitmeye başladık. Gölete doğru giderken Douma'ya bazen kaçak bakışlar atıyordum, Douma bakışlarımı yakalayınca gülümsüyor ve benim kızarmama sebep oluyordu. Gizli gölete giderken sebepsiz yere heyecanım git gide artıyordu sanki Douma beni orada yiyecekmiş gibi hissediyordum. Kalede yürürken bütün cesaretimi toplayıp Douma'ya döndüm ve
-"Ben cidden senin için özel miyim yoksa o müritlerin gibi sıradan biri miyim Douma? "
Douma sorum karşısında bir an duraksadı ve bana döndü. Yüzünde her zaman olan neşeli maskesi sırumla beraber düşmüştü. Yelpazesini kapatıp belindeki kemerine koydu ve bana bir adım attı. Elini elbisemi ve duş malzemelerimi tutmayan elimi uzatarak tuttu ve elimin tersine birkaç tane öpücük kondurdu. Sonra da bana dönerek yavaşça konuşmaya başladı
-"Müritlerim mi?... Onlar sadece acılarını dindirdiğim birer gölgeden ibaretler. Onlara duyduğum şefkat, bir çocuğun oyuncağına gösterdiği şefkatten fazlası değil. Onlar benim için tüketilecek hikayeler sadece... "
Sözlerinden sonra elini yanağıma götürdü ve yavaşça okşadıktan sonra konuşmaya yeniden başladı
-"Ama sen... Sen benim dünyamdaki tek gerçek şeysin. Benim o hissedemediğim, o hep boş kalan göğüs kafesimde bir 'sızısın'. Eğer sıradan olsaydın, Muzan Efendi'nin karşısında seni korumak için bir an bile düşünmezdim. Ya da şu an burada, gizli bir gölete giderken kalbinin bu kadar hızlı atışını dinlemek için bu kadar sabırsızlanmazdım. Şimdi söyle bana hala kendini o müritlerle eşit mi tutuyorsun? "Diyip sözlerini bitirdi. Ne yapmam gerektiğini bilmeyerek başımı yavaşça hayır anlamında salladım. Douma sadece ikimizin duyabileceği bir ses tonuyla" İyi öyleyse"diyip beni hafifçe öptü... .