Jüri başkanının, "Görünüşe göre bu şirketteki herkesin yerini sarsmaya gelmişsin," sözü odada adeta asılı kalmıştı. Kalbimin göğüs kafesimden fırlayacağını, soluksuz kalacağımı sandım. Eğitmenler birbirine bakıp önlerindeki kağıtlara aceleyle notlar alırken, başkan eliyle çıkabileceğimi işaret etti. Saygıyla eğilip odadan çıktım.
Ağır metal kapı arkamdan kapandığı an Jennie, Jisoo ve Chaeyoung üzerime atladı.
"Kızım o neydi öyle!" diye bağırdı Chaeyoung. Boynuma o kadar sıkı sarıldı ki bir an nefesim kesildi. "O dönüşü nasıl yaptın? Bileğin..."
"Acımadı bile," dedim yüzümde kocaman bir gülümsemeyle. O an fark etmiştim ki, gerçekten acıyı zerre kadar hissetmemiştim. Sahne ışıkları üzerime döndüğü an sanki başka bir boyuta geçiyor, her şeyi unutuyordum.
O günden sonra şirketteki hava tamamen değişti. Artık koridorda yürürken diğer stajyerlerin arkamdan fısıldaşarak bana baktığını görebiliyordum. "Taylandlı kız," diyorlardı, "O gerçekten çok tehlikeli bir dansçı, ondan uzak durun." Bu fısıltılar beni korkutmak yerine içimdeki hırsı daha da kamçılıyordu. Artık yalnız bir yabancı değil, korkulan bir rakiptim.
Aradan geçen aylar, bizi birbirimize daha da kenetledi. Bir gün, o meşhur siyah minibüs bizi yine şirkete getirdiğinde, bu sefer her zamanki pratik odasına değil, başkanın ana ofisine çağrıldık. İçimdeki heyecan o kadar büyüktü ki, asansörün yukarı çıkışını izlerken ellerim buz kesmişti.
İçeri girdiğimizde başkan camdan dışarıyı, Seul manzarasını izliyordu. Ağır adımlarla arkasını döndü. Masasının üzerindeki dört adet kalın, siyah dosyayı bize doğru yavaşça itti. Dosyaların üzerinde her birimizin stajyerlik fotoğrafları ve isimleri yazıyordu.
"Beş yıldır bu anı bekliyorsunuz," dedi başkan, sesi bu kez her zamankinden daha ciddi, daha ağırdı. "Bu binadan binlerce çocuk geldi geçti. Çok kişi ağlayarak pes etti, bavulunu toplayıp evine döndü. Ama siz dördünüz... Siz her şeye rağmen ayakta kaldınız."
Gözlerim Jennie'nin gözleriyle buluştu. Sahne duruşu her zaman çok sert olan o kızın bile ellerinin hafifçe titrediğini görebiliyordum. Chaeyoung yanımda derin bir nefes aldı.
"Grup adınız kesinleşti," dedi başkan ve arkasındaki dev ekrana o ismi yansıttı: BLACKPINK. "Ve Lisa..." Bakışlarını doğrudan bana çevirdi, gözlerinde ilk defa takdir eden bir ifade vardı. "Sen bu grubun ana dansçısı ve rapçisin. Artık stajyer değilsin Lalisa. Hazırlanın, çıkış yapıyorsunuz."
Odanın içindeki o yoğun, nefes kesici sessizlik, bir anda hayatımızın en büyük çığlığına dönüştü. Birbirimizin ellerini öyle sıkı tuttuk ki, o an bu dört kızın dünyayı yerinden oynatacağını çok iyi biliyordum. Artık Lalisa Manoban arkasına bakmayan o korkak kız değildi; o, tüm dünyanın adını haykıracağı günün eşiğindeydi.