Zeynep’in kaybolduğu günden sonra kasaba hiç önceki gibi olmadı.
İnsanlar birbirini suçluyor, gözlerde garip bir korku vardı.
Ama kimse Zeynep’in kaybolduğuna inanmak istemedi.
Çünkü Zeynep, kasabanın her yerindeydi, sanki her şeyde biraz Zeynep vardı.
Zeynep’in adını söylediğinizde, her yerde yankı vardı.
Evet, aynalardan…
Sadece kasaba değil, kasabanın dışında da işler farklıydı.
Her gece aynalar ses çıkarıyordu.
Geceye kadar, sabahın ilk ışıkları belirene kadar.
Ve her sabah Zeynep’in adı, bir kaybolanlar listesinin başında yer alıyordu.
Ama kimse Zeynep’in gözleriyle karşılaşmadı.
Kimse gerçekten görmedi.
Onu bir yalnızlık içinde yalnızca gölge gibi arayanlar vardı.
---
Zeynep’in annesi, bir sabah sabah erken saatlerde uyandığında çığlıklar duymaya başladı.
O an, aklına düşen bir anı vardı.
Zeynep, küçükken bir akşam, kasaba meydanında oynarken ondan başka kimse yoktu.
Zeynep ona "Benimle gel, her şey farklı olacak!" demişti.
Ve sonra birden… kaybolmuştu.
Zeynep’in gözlerinde bir şey vardı.
Ona doğru yaklaştığında gölgeyi hissedebildi.
O an, kasabanın öteki ucundaki eski kuyu aklına geldi.
Güçlü bir hisle, “Bunu yapmalıyım…” dedi ve yola çıktı.
---
Gölgeyi Görmek
Kasabanın dışında, terkedilmiş olan eski kuyuya doğru yürüdü.
Kuyu, hâlâ oradaydı.
Ama artık içi sadece bir boşluk değildi.
Bir gölge vardı.
Zeynep’in annesi kuyunun kenarına geldiğinde, aynadaki yansıması farklıydı.
Daha genç, daha canlı.
Ama gözlerinde… o eski korku vardı.
Kuyu, Zeynep’i geri aldı.
Bir anda silinip kaybolan, arkasında sadece bir gölge bırakan bir insan gibi.