Rüyalar yine başladı.
Melis, sabaha karşı dörtte gözlerini açtığında odasında bir şeylerin yer değiştirmiş olduğunu fark etti. Sandalyedeki ceketi yerdeydi, pencere azıcık açıktı. Ama hatırladığı kadarıyla hepsini kontrol etmişti.
İçinde bir ses, “O geri döndü…” diyordu. Ama bu ses onun kendi düşüncesi gibi değildi. Dışarıdan fısıldanmış, sonra beynine kazınmış gibiydi.
Elif'in yüzü bir an gözünün önüne geldi. Ama bu Elif değil… Elif’in kuyudan çıktığı andaki haliydi.
O gözler.
O boşluk.
Melis, günlüğünü açtı. Sayfaları karıştırırken ortasındaki boş bir sayfanın ortasında yazılı tek bir kelime gördü:
"KİM?"
Elini geri çekti. Parmağının ucunda incecik bir çizik oluşmuştu, sanki sayfa kesmişti. Ama kâğıt bunu yapamazdı.
Yapmamalıydı.
Yapmıştı.
Melis, günlüğü kapattı ve aynaya baktı.
Yansımasında bir şey vardı.
Kendisi… ama gözleri birkaç saniyeliğine başkasına aitti.
Elif'e.
Ya da Elif sandığı şeye.