Her Salı günü saat 08:30'da kalkar, Erkenden Kasaba meydanında açılan pazara gider ve kimseye görünmeden alışveriş yapardım. Bunu yapmamın sebebi... Kimsenin beni görmesini istemememdi. Birisinin veya birilerinin beni gördüğünde yüzlerindeki o ifadeyi görmekten iğrenirdim.
Çocukluğumda oluşan bir kaza sonucu yüzümde 2. Derece yanıklar oluşmuştu ve ciddi şekilde izler kalmıştı, Akyaz tenimde resmen Ölü derisine benzer izler kalmıştı... Sırf bu yüzden kendimden nefret ediyordum.
İnsanların benim yüzümü gördüklerinde ki o ifadeden nefret ediyorum.
Kendi öz babamın bile benim yüzünü gördüğünde ki o ifadeden nefret ediyordum.
Heh, ve Abimi saymıyordum bile.
Neyse, Duygusal tarafımdan nefret ediyorum.
Şimdi siz sorarsınız "Eee? Bunun ismi ne?" Diye. Söylemiycem, Gereksiz şeyleri öğrenmenize gerek olduğunu sanmıyorum. Siz sıradan ve Öfkeyle dolmanın ne demek olduğunu bilmeyen insanlara kendimi anlatacak değilim...
"Afedersiniz, Bir avuç elma alabilir miyim?"
Nazikçe konuşmama rağmen Tezgahcı Rastgele bir boşluğa çok daldığı için irkilerek bana baktı, Yüzümü arkamdaki pelerinim ile kapattığım için kibar olmaya çalışarak gülümsedi ve bir poşete 6-7 tane elma doldurdu. Poşeti verirken bende nazikçe almaya çalışarak poşete uzandım,
Henüz kimse olmadığı için içim rahattı.
Annem bana her ne olursa olsun herkesten saklanmayı öğretmişti, Annemle bazen kavgalı olsakta hayatımda en sevdiğim insan o olabilirdi, Arkadaşlarım bile ondan sonra gelirdi, Çok sinir bozucuydu, Ama annemdi. Anlamak istediğini anlıyordu, Ama o, benim annemdi. Herkesten ve herşeyden çok seviyordum onu... Çok bilinçsizdi, masumdu, Buna rağmen bir savaşçı gibi yetiştirmişti beni... Oda bana karşı aynı hisleri beslediğinden emindim. Ona karşı bazen çok kabaydım, Ama Kızıydım. Onun dediklerini yapmazdım, Ama Kızıydım. Oda beni seviyordu, Adı üstünde, Anneydi, Söverdi, Döverdi, Kalbimin üstüne basmayı severdi, ama hayatımda tek tamamen kızamadığım kişi oydu benim... Seviyordum onu, hemde çok.
Bunları düşünürken dünyayı unutmuş gibiydim, Uzun yollarda eğer kafamı müzikle veya etraftaki herşeyi ve herkesi sorgulamazsam Kendi hayatıma kayardı düşüncelerim. Evimin yolu uzaktı, Ailemden ayrı yaşadığım için bilerek evimi biraz uzakta bir yerde almıştım. Ne yapayayım? Her ne kadarda duygusal tarafımdan nefret etsem de etmesem de böyle düşünmek hoşuma gidiyordu.
Abimle aram bir iyi bir kötü sayılırdı, Bazen birbirimizin haberi olmadan Birbirimize destek olurduk, Bazende öyle kavga ederdikki, birbirimizin yüzüne bakmak, birbirimizle aynı ortamda durmak bile batardı birbirimize, Nefret ederdik birbirimizden, bir o kadar da savunurduk birbirimizi...
Ama şuna çok eminim. O, bir erkekti. Ben ise bir kadındım, Benim kadar Detaylı düşünüyor olamazdı.
İstediğiniz kadar ısrar edin, istediğiniz kadar beni savunun umurumda değil. Ama, bence bazı erkekler hariç erkekler kadınlar kadar ileri derece düşünemiyordu.
Kadınlar Kendi öfkesine hakimdi. Karşısındakinin duygularını Önemseyerek konuşuyordu.
Erkekler, Kendi istedikleri olmadığı zaman, istedikleri şeye hemen kavuşamadıkları zaman hemen çeneleri açılıp karga gibi ötüyorlardı.
Belkide benim bakış açım yanlış dır! Bilemiyorum, Ancak ben yaşadığım ailede bu algıya kapıldım.
Abimle iki zıt kutuptuk.
O kurt gibi görünen koyundu.
Ben ise Koyun gibi görünen kurttum.