İçeriğe geç

Kurtuluş

Bölüm 3 · 2 dk okuma

Kurtuluş

Bölüm 3

²

2 gün sonra

Herkesin hayatta bir dönüm noktası olur.

Benimki hangisiydi, bilmiyorum.

Ama artık çözmem gerektiğini biliyorum.

Annemi defnetmiştik.

Zor muydu?

Evet.

Ama ölümlere alışmak daha zordu.

Şimdi napmalıydım bilmiyorum.

Önceki gibi mi yaşamalıydım.

Evde durursam kafayı yerdim ben.

İş mi bulsam?

Kafam çok karışıktı.

Bu ev dardı.

Kararım kesindi.

Taşınacaktım.

🌛🌛🌛

Fatih Albaya ev bulup bulamayacağını sormuştum.

Ve bana lojman ayarlanmıştı.

Şehit kızı olduğum için lojman bulmak zor değildi.

Tercihim arasında olmasa da böylesi daha iyiydi.

Sadece merkeze uzaktı ama bu sorun teşkil etmiyordu.

Eşyaları toplamıştım.

2 saate taşınmış olurum diye düşünüyordum.

🌛🌛🌛

Yeni evim hayırlı olsundu.

Evi dip bucak temizleyip yatağıma attım kendimi.

Zaten hava kararmıştı.

Napsam diye düşünürken kendimi uykuya teslim ettim.

🌛🌛🌛

Kapımın alacaklı gibi çalınmasıyla kalktım.

Bir hışımla kapıyı açtım.

Kapıda yaklaşık 2 metre bir adam arkasında ondan aşağı kalır yanları olmayan 5 adam.

"Noluyor sabah sabah beyefendi"

Kaşlarını çatmış bakıyordu. Bok mu vardı lan yüzümde.

"Size diyorum beyefendi, alo"

Sonunda konuşmaya teşrif edip cevap verdi.

"Çok pardon hanımefendi. Burası boştu da, birinin taşınmış olabileceğini düşünemedik."

Sertçe nefesimi verdim. Allah'ım beni mi sınıyorsun Yarabbim.

"Sorun değil. Tabiki de nakliyat kamyonunu görmeyip sabah alacaklı gibi kapımı çalmanız dışında bir sorun yok!"

Ağlamak istiyorum ya. İlk defa düzgünce uyu. Sonra zebellak gibi kapında dikilen 6 adamla uyan. Ne sorunu canım benim!!

Arkadan kumral saçlı adam atladı.

"Görevdeydik hanımefendi, napabiliriz? Lojmandasınız yani ne bekliyorsunuz!"

" Dediğiniz gibi lojmandayız. Nolabilir?"

Öndeki 2 metre adam konuştu.

"Haklısınız hanımefendi mazur görün. Özür dileriz. Gidelim biz."

Gözlerimi yumdum. Keşke tekrar açamasam.

"İyi günler beyefendi"

"İyi günler hanımefendi"

Kapıyı sertçe kapattım.

Zaten bu olaylar bir benim başıma gelir.

🌛🌛🌛

Yazardan**

Oturmuş düşünüyordu.

Olanları, olacakları ve olmak istenilenleri...

Hiçbir anlamı yoktu düşünmenin.

Çözümü varsa da çözmek tercihi değildi.

Babası şehit olan kendisi de şehit olacak adam.

Kimi kimsesi olmayan adam.

İçinde çocuğu hala saklayan bir adam.

Yaşayıp görür derdik.

Ama yaşayacak mı?

En yüksek mertebeye ulaşacak mı?

Yoksa şehit olmak için bekleyecek mi?

🌛🌛🌛

325

Devamını diğer bölümü saklamak istedim.

Kısa bir bölümdü ama devamı gelmedi açıkçası.

O yüzden en yakın zamanda hemen bölüm atmaya çalışacağım.

GEÇİŞ BÖLÜMÜ GİBİ DÜŞÜNEBİLİRİZ.

Bölüm sonu

0 yorum

Bu bölüme henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz.