Bölüm 1

Merhaba ben Leya hani bazılarımızın zaman zaman overthink saatleri gelir ya işte öyle bir zamandı uzun zaman sonra yağmış yoğun karlı bir günde klasik sıcak çikolatamı hazırlamış cam kenarının yanındaki tek kişilik koltukta oturmuş kar tanelerinin aşağı doğru süzülüşlerini seyrediyordum öyle ki dakikalarca,saatlerce seyretmişim onları uzaklara dalıp gitmişim işte o an omzumun üzerine bir şey değdiğini hissettim kaskatı kesildikten sonra zar zor arkmı döndüm birde ne göreyim koyu kahverengi dalgalı saçlı, beyaz tenli 1.60 boylarında, 13-14 yaşlarında bir kız çocuğu kafamda binlerce soru oluştu nasıl girdin? Nereden geldin? Kimsin? Ve bunun gibi sorular şoku atlattıktan sonra ilk sorumu sormayı başardım “Nasıl girdin buraya?” Sesimde öfke yoktu aksine onu korkutmak istemiyordum “…” cevap gelmedi bir kaç saniyelik bir sessizlik oluştu sıradaki sorumu bir nefes verdikten sonra sordum “Peki neden geldin?” Yine cevap gelmedi söylemek istediği bir şey olduğu kesindi fakat söyleyemiyordu sanki uzaylı görmüş gibi yüzümü inceliyordu, dayanamayarak “Ah pekala sanırım konuşmayacaksınız hanımefendi fakat benim evime neden girdiğini öğrenmem gerekiyor, çekinmene gerek yok tamam mı?” Sonunda konuşmaya karar verdi “Adım Umay” en azından adını söylemişti “Demek adın Umay memnun oldum bende Leya” peki bu kızın gelmesi tesadüf müydü? Neden gelmişti evime?” “Peki neden evime geldin Umay?” Küçük bir mırıltı duydum “Hmm” konuşmakta diretiyordu, ne yapacağımı bilemedim. Ben bunları düşünürken yanımdan süzülen bardakla göz göze geldim hayal gördüğümü düşündüm, gözlerimi ovuşturmaya başladım, kaskatı kesilmekten neredeyse kramp girecek vücudumla donakaldım, bir bardağa bir de Umaya bakıyordum “Ş-şey ben seni korkutmak istememiştim bu çok ani oldu” dedi Umay kaygılı gözler ve titrek sesi ile “Tamam bu kadar yeter overthinkimi mahvettiğin yetmezmiş gibi gizlice evime giriyor, sihir yapıyorsun bu artık son damla senin kim olduğunla ilgilenmiyorum ve bu evden gidiyorsun!” Diye çıkıştım bu yaşadıklarımın gerçek olduğuna inanamıyorum “Lütfen sakin ol Leya abla, hem burası benimde evim sayılır” dedi beni sakinleştirmeye çalışarak “N-ne senin de mi evin? Ama nasıl?”