Yine alarmımın sesi ile uyandım. Aslında tükenmişlik sendromunda değildim ama buna rağmen Meyra ile kahve içip dedikodu yapmak bana çok iyi hissettirmişti. Meyra ile arkadaşlığımız da ilginç bir şekilde başlamıştı. On birinci sınıfa gidiyorduk. Geometri dersinin sonuçları açıklanmıştı ama hocamız sınıfta açıklamak yerine sonuçları kağıda yazıp panoya asmayı tercih etmişti. Aslında çalışkan bir öğrenciydim ama geometriyi bir türlü anlayamıyordum. Sınavdan elli bir almıştım, anlık bir sevinçle "Yaşasın! Bir puan ile geçmişim." Buna sevinmem normal miydi bilmiyorum ama benim için gayet mutlu edici bir nottu. Tabii ki bu sadece geometri dersi için geçerliydi, başka bir dersten bu notu alsam aşırı üzülürdüm. O sırada arkamdan bir kız:
"Bende bir puan ile kalmışım bana bir puanını verir misin?"
Dönüp o kıza baktıktan sonra listeye bakındım. "Meyra Akyıldız-49" yazıyordu.
"Aslında bir puan işini hoca ile konuşsak mı?"
Gülümsedi zil çaldı ve sınıfa doğru çıktık. Daha sonra aynı bölüme girdik ve bu şekilde arkadaşlığımız ilerledi.
Artık hazırlanıp çıkmalıydım. Her zaman ki gibi çantamı hazırladım ve evden çıktım. Gerçekten sabah erken saatte olan dersler günümü karartmaya yetiyordu. Sınıfa koşar adımlarla girdim. Meyra bana döndü:
"Anlaşalım dersin ilk yarım saatinin notlarını sen tut. Son yarım saatinin notlarını ben tutayım. Hem böylece notları düzenlemeye fırsatımız olur."
"Tamam mantıklı, anlaştık."
Notlarımızın birbirine girmemesi için gerçekten mantıklıydı. Ders bitti ve sınıftan çıktım ama aklım hala mektuptaydı. Ablamı işe Vural Bey'in çalışanı bırakıyordu ama yine de istemsizce korkuyordum. Sonuçta yanında sadece bir kişi vardı. Yine bir şeyler yemeye veya içmeye karar verdim. Aç olmadığım için yemek yiyemezdim. Geriye ne kaldı? İçecek, peki ne içebilirim?
Tabii ki kahve! Zaten planım belliydi. Restorana git, sıraya gir, gençliğini sırada çürüt, sıra sana gelsin garip kahve isimlerini telaffuz etmeye çalış, sipariş ver, gelmesini bekle. Mükemmel kahve almayı başardınız, Tebrikler! O zaman aynen bu aşamaları gerçekleştirme zamanı. Hemen sıraya girdim. Düşündüğüm kadar çok kişi yoktu. O yüzden bana sıra daha çabuk gelecekti.
Benim kahve içmek konusunda garip bir alışkanlığım vardı. Kahveyi pembe renkte içiyordum. Bu tarz içecek dükkanlarında soğuk içeceklere koymak için ahududu gibi meyvelerin şurupları oluyordu. Bende kahveye ahududu şurubu koyduruyordum. Tadı güzel oluyordu ama en güzel yanı kendimi daha mutlu hissetmemi sağlamasıydı.
Siparişi verdim ve dikilmeye başladım. Etrafı incelmeye başladım. Yaklaşık bir dakika içerisinde kahve geldi elime aldım tam içecekken bir şey fark ettim. BU KAHVE MAVİ!? Arkamı döndüğümde Göktuğ'u gördüm. O da bana bakıyordu. Şaşkın bir şekilde:
"Kahveye meyve şurubu ekleten tek kişi benim sanıyordum."
"Bende."
"Ahududu değil mi?"
"Evet, sanırım seninki de yaban mersini."
"Evet aklıma bir fikir geldi."
"Ne fikri geldi?"
"Bence kahveleri değiştirmeyelim. Bize de bir değişiklik olur."
"Tamam bana uyar."
Elimdeki kahveden bir yudum aldım.
"Aslında yaban mersini de kahveye yakışmış."
Oda kahvesinden bir yudum aldı.
"Evet ahududu da yakışmış."
Gülümsedi daha sonra bana bakıp:
"Oturalım mı, ayakta kaldık."
"Olur."dedim etrafa bakınmaya başladık. Çoğu masa doluydu. Biraz daha masalara göz gezdirdikten sonra masaların hepsinin dolu olduğunu gördük.
"Aslında kampüste çimlerin üzerinde de oturabiliriz." dedim Göktuğ'a
"Olur, hem temiz hava da almış oluruz." Diye cevap verdi.
Önce kahve aldığımız kantin tarzı bölümden çıktık. Merdivenlerden bir kat çıktıktan sonra bahçe kapısına yöneldik. Gözümüze kestirdiğimiz bir banka doğru yürüdük. Oturduktan sonra Göktuğ ile havadan sudan konuşmaya başladık. Garip bir şekilde konuşması aksağanlıydı. Türkçesi gayet iyiydi ama biraz yabancılar gibi konuşuyordu ama tabii ki bunu ona söylemedim.
"Seninle sohbet etmek eğlenceli."
"Seninle de."
"Sanırım ikimizin de buna ihtiyacı var Zehra."
"Sanırım Göktuğ."