Mete, siyah kapüşonlu kişinin peşinden tüm hızıyla koşuyordu.
"Dur!" diye bağırdı.
Kapüşonlu kişi bir an bile arkasına bakmadı. Acil çıkış merdivenine girip aşağı inmeye başladı.
Zeynep nefes nefese Mete'nin arkasından koşuyordu.
"Bekle!"
Ayak sesleri boş merdiven boşluğunda yankılanıyordu.
Kapüşonlu kişi bir kat aşağı indi, sonra bir kat daha...
Derken aniden sesler kesildi.
Mete durdu.
"İmkânsız..."
Merdiven boşluğu bomboştu.
Ne aşağıda ne yukarıda kimse vardı.
"Sanki... yok oldu." diye fısıldadı Zeynep.
Tam o sırada alt kattan metal bir kapının kapanma sesi duyuldu.
Tak!
"Orada!" diye bağırdı Mete.
İkisi sesin geldiği yöne koştu.
Kapının üzerinde "Bodrum Kat - Yetkisiz Giriş Yasaktır" yazıyordu.
Kapı aralıktı.
Mete yavaşça itti.
İçerisi zifiri karanlıktı.
Telefonunun fenerini açtı.
Tozlu raflar, eski dosya kutuları ve kullanılmayan ofis eşyaları... Her yer yıllardır terk edilmiş gibiydi.
Zeynep'in gözü yerde duran bir fotoğrafa takıldı.
Eğilip aldı.
Fotoğrafta yedi kişi vardı.
Hepsi şirket çalışanıydı.
Ama yüzlerinden biri siyah kalemle karalanmıştı.
Arkasında ise tek bir cümle yazıyordu.
"Altı kişi sustu. Yedincisi konuşacak."
Zeynep'in elleri titremeye başladı.
"Lara bunu görmeli."
Tam cebine koyacakken arkalarından bir ses geldi.
"Onu yerine bırak."
İkisi de irkilerek döndü.
Komiser Aras kapıda duruyordu.
"Siz burada ne yapıyorsunuz?"
Mete olanları anlattı.
Komiser fotoğrafı eline aldı.
Yüzü bir anda ciddileşti.
"Bu fotoğraf..."
"Ne var?"
"Bu fotoğraf on yıl önce çekilmiş."
"Ne olmuş yani?"
Komiser birkaç saniye sustu.
"Fotoğraftaki yedi kişiden altısı yıllar içinde hayatını kaybetmiş."
Zeynep'in gözleri büyüdü.
"Ya yedincisi?"
Komiser derin bir nefes aldı.
"Yedincisi hâlâ yaşıyor..."
"Kim?"
Komiser tam cevap verecekken binanın tüm ışıkları yeniden söndü.
Karanlığın içinden bir kahkaha sesi duyuldu.
Sonra...
Bir silah sesi.
BANG!