Bölüm 12

Ertesi sabah Su, okula biraz geç kalmıştı. Normalde hep erkenden gelir, kahvesini alıp kantinde dergilere göz atardı ama bugün bir garipti. Mert’in dün akşam yazdığı mesajlar kafasında dönüp duruyordu. “Gerçekten de rüyama girmeye çalıştı mı?” diye düşündü. Yastığa başını koyarken, “İyi geceler dengesiz çocuk” dedikten sonra, ne kadar da ciddiydi aslında. Kendisini hissettirmemeye çalışıyordu ama… kalbi yine de hızlanıyordu. Okula vardığında, sınıfa girmeden önce biraz derin nefes aldı. Telefonunda Mert’in mesajlarını bir kez daha okudu. “Uyandığında hâlâ aklında olursam… bu iddiayı kazanırım.” Su içini çekti. Bugün bir şekilde Mert’i görmemeliydi. Ama zaten o da ne kadar fazla düşünse de, bir şekilde kendini bulmuştu yine sınıfta. Zil çaldı ve Su hızlıca sınıfa doğru yöneldi. Mert, sınıfın arkasında, telefonuna bakıyordu. Yine o rahat tavır, sanki her şeyin kontrolü altındaymış gibi bir duruş… Su’nun kalbi bir an durdu. Mert başını kaldırıp onu gördü. Gözleri bir anlaştı. “Bugün erken geldin,” dedi Mert. Bu, yavaşça, içten bir şekilde söylenmişti. Su, yüzünü ekşiterek, “Sadece geç kaldım,” dedi ama sesi fazla titrekti. Mert başını yana eğdi, gözleri parıldıyordu. “Öyle mi? Ama ben sabah sana mesaj attım ya, aklında olduğumu düşündüm.” Su’nun yüzü bir anda kızardı. Gerçekten de o kadar mı kolaydı Mert’in söylediklerini unutmak? Gerçekten de bu kadar etkilenmiş miydi? “Bu konu bitti,” dedi Su, çok havalı olmaya çalışarak. Ama kelimeleri yutmuştu. Mert, her zaman olduğu gibi gülümsedi, ama bu sefer gözlerinde bir gariplik vardı. Havadar, ama biraz da zorlayıcıydı. Sanki ona yaklaşmak istiyordu ama Su’yu itip etrafını da sarmak istiyordu. Ve sonra, herkesin gözleri onlara çevrilirken, Mert gülümsedi. “Dün geceyi düşünmeden duramıyorsun, değil mi?” Su gözlerini kısıp, “Ne diyorsun?” diye fısıldadı. Mert yavaşça yaklaştı ve kulaklarına fısıldadı: “Rüyada seni ne kadar düşünsem de, bu sabah uyanınca… hâlâ aklımdasın.” Su, tekrar başını hızla çevirdi ve o an, bütün sınıfın onlara odaklandığını fark etti. Mert’in bakışlarını hissettiğinde, o kadar utandı ki, kalbi küt küt atıyordu. Ama yine de ne yapacağını bilemiyordu. Ne tepki vermeliydi? Mert tam konuşacakken, Su hızla, “Sana ne?” diyerek arkasını döndü ve hızla sırasına oturdu. Mert, gülümsemeyi bırakmadı. Hatta gülümsediği bir an, Su’nun içine yerleşti. Öğle arasına kadar, Su sessizdi. Ama Mert bir şekilde ona yakın olmaya çalıştı. Her fırsatta, onu rahat bırakmayarak gülerek, gözlerine baktı. Sonunda Su, dayanamadı ve telefona yazdığı mesajı yolladı: “Gerçekten de seni düşünmeden duramıyorum. Ama dikkat et, bu iddiada sadece bir kişi kazanabilir.” Mert’in cevabı kısa ama etkiliydi: “Bakalım, kim kazanacak?”