🩸 Bölüm 2 – Tanımadığın Gözlerde Kendini Bulmak
---
Alvara nefesini tuttu.
Gecenin içinden çıkan siluet hâlâ oradaydı. Ne bir adım attı ne de geri çekildi. Sadece gözlerini kaçırmadan ona baktı. O gözler…
Kaemon’un gözleriydi.
Ama içinde Kaemon yoktu. Ya da… öyle sanıyordu.
> “Eğer bu bir oyun değilse…
Eğer bu sadece bir hayalse…
Lütfen bitmesin.”
Dediği kelimeleri dudakları değil, kalbi söyledi. Parmakları titriyordu. Islak toprağın üstünde ayakta zor duruyordu ama kaçmadı. Yaklaştı.
Ryen, geri çekilmedi.
---
🌫️ Sessizliğin Ardında
"Sen… senin adın ne?" diye sordu Alvara, titrek bir sesle.
Ryen gözlerini kısarak baktı. Bu kadında onu boğan, içini yakan bir şey vardı.
Tanıdık… ama tanıyamadığı.
Sanki bir rüyada daha önce yaşanmıştı bu an. Ama kelimeler hep bulanıktı.
> “Ben… Ryen,” dedi kısaca. Sesinde soğukluk vardı, ama çatlaktı da.
“Seni tanımıyorum. Ama… seni hissettim.”
Bu cümle Alvara’nın gözlerine yaş getirdi.
> “Seni de ben. Kalbimde.”
Birbirlerine dokunmadılar. Sadece sustular.
Ama o sessizlik çığlık gibiydi.
Her iki ruh da feryat ediyordu.
---
🧠 Anı Kırıkları
Ryen’in başı bir anda döndü.
Gözlerinin önünden bir sahne geçti:
Bir göl kıyısı.
Bir kadın kahkahası.
Saçlarının arasından sızan güneş.
Bir öpücük.
"Kaemon…"
“Ah—!”
Aniden geri çekildi. Alnına bastı. Acı içindeydi.
Alvara ileri atıldı.
> “Sana ne oldu? Kaemon?!”
Ryen dondu. O ismi tekrar duymak, bir bıçak gibi içini deldi.
Kaemon.
O isim ona aitse neden hatırlamıyordu?
> “O ismi… bana neden öyle bakarak söylüyorsun?”
Alvara gözyaşları içinde fısıldadı:
> “Çünkü sen o’sun.
Sen… benim kalbimin adamısın.”
---
🩶 Bağın Uyanışı
Ryen elini uzattı. Alvara’nın yanağına değmeden önce havada durdu. Sonra parmak uçları onun tenine hafifçe dokundu.
Bir elektrik çarptı ikisini de.
Bir an, bir hatıra daha…
İlk kez öpüştükleri an.
Kaemon’un parmakları, Alvara’nın yüzünü tutuyordu.
> “Bu… mümkün değil…”
Ryen’in gözleri doldu.
Ama hâlâ direndi.
“Bana yalan söylüyor olamaz mısın? Bu sadece… bir tuzak olamaz mı?”
Alvara başını iki yana salladı.
> “Hayır. Kalbin hâlâ hatırlıyor. Bana dokunduğunda… hatırladın.”
---
⚠️ Yaklaşan Tehlike
Uzakta bir gölge onları izliyordu.
Dylan.
Alvara’nın ormanda yalnız olduğunu sanmıştı. Onu gizlice takip etmişti. Ama o adamı görünce deliye döndü.
Kaemon?!
Hayır. O ölmüştü. Öldü.
ÖL-ME-Lİ-YDİ.
Ama şimdi… Alvara’nın karşısında dikiliyordu. Gözlerinde o yumuşaklıkla.
Alvara ağlıyordu. Ve ona dokunuyordu. Ve o adam da geri…
> “Hayır…”
“Hayır! Bu olamaz!”
Dylan’ın elleri yumruk oldu.
Kalbi kırıldı. Son defa.
---