Bölüm 3

3. BölümGölgelerin İçindenAlvara, Kaemon’un güçlü göğsünde huzurla uyanırken, gecenin serinliği hâlâ ormanın derinliklerinde hüküm sürüyordu. Dallar arasından sızan solgun yıldız ışıkları, yere hafifçe titreyen parıltılar düşürüyordu. Gökyüzü, uyanmaya hazırlanan solgun bir mavilikle örtülmüş, yıldızlar birer birer soluyordu.Kaemon uyanıktı; parmakları hâlâ Alvara’nın bakır renkli saçlarının arasından nazikçe geçiyordu. Parmak uçlarıyla her telin varlığını hissediyor, onun yanındaki bu sessiz anın sonsuza dek sürmesini istiyordu.Onca kan, ihanet ve kayıptan sonra, ilk defa birinin kollarında böylesine güvende hissetmişti. Savaşçılar için bile böyle anlar mucizeydi.Alvara’nın burnuna Kaemon’un teninin o kendine özgü, sıcak kokusu doluyordu. Bir dağın sabah serinliğini, taze toprak ve ateşin izlerini taşıyan bir koku… güven veren bir his.Gözlerini kapalı tutmaya devam etti bir süre. Dış dünyanın acımasız gerçeklerinden bir an daha kaçmak istiyordu. Kaemon’un kalp atışları kulağına yumuşak bir melodi gibi çarpıyordu.Kaemon ise onu seyrediyordu. Onu hiç bu kadar savunmasız, bu kadar huzurlu görmemişti. “Senin için her şeye göğüs gererim,” diye geçirdi içinden.Alvara hafifçe kımıldandı. Kaemon’un kalbine bir titreme yayıldı. Sonra yavaşça göz kapaklarını araladı.Karşısında Kaemon’un gözleriyle karşılaştı. O derin, karanlık gözlerde tarifsiz bir sıcaklık vardı. Bir an için nefesi kesildi. “Bu kadar huzurlu bakabilen biri… böylesine savaşlara karışmış biri olamazdı.”Alçak bir sesle sordu: “Ne zamandır uyanıksın?”Kaemon hafifçe gülümsedi. O gülümseme, içinde fırtınalar kopmuş bir adamın, sadece o an için dünyadaki tüm yaralarını unutmuş hâliydi. “Ne zamandır olduğunu hatırlamıyorum. Sadece… sana bakmak yetti.”Alvara’nın yanaklarına sıcak bir renk yayıldı. Göğsü hafifçe inip kalktı. Kaemon’un sözleri, bir süre yüreğinde yankılandı.Parmak uçlarıyla Kaemon’un göğsüne dokundu; bu anın gerçek olduğunu hissetmek ister gibi. Onu gerçekten hissediyordu.Ama kaderin soğuk parmakları, sessizliği paramparça etti.Birden, derinliklerden bir kuş sürüsü ürkerek havalandı. Dallar arasında telaşlı bir hışırtı yayıldı. Ardından yaklaşan hızlı ayak sesleri geldi.Kaemon refleksle doğruldu. Kasları anında savaş için gerildi. Alvara da üzerindeki uyuşukluğu silkeleyerek ayağa fırladı.Roby, nefes nefese ağaçların arasından fırladı. Üzerinde toz ve çamur izleri vardı.“Alvara! Kaemon!”Kaemon bir adım öne çıktı. “Ne oldu?”Roby, soluk soluğa konuştu: “Noar’ın birlikleri hareketlenmiş! Onları sabahın ilk ışığında gördüm.”Kaemon gözlerini kıstı. “Ne kadar yakındalar?”Roby kısa bir soluk alıp devam etti: “Bir-iki gün içinde kampımıza ulaşacaklar. Ama daha kötüsü de var.”Alvara dikkat kesildi. “Nedir?”Roby’nin sesi ağırlaştı, kelimeleri sanki boğazına takılıyordu. “Valentin onların arasında. Onu Noar’ın en ön saflarında, komutanların yanında gördüm.”Bu sözler Alvara’nın kalbine hançer gibi saplandı. Valentin... bir zamanlar dostu, hatta daha fazlası olabilecek biriydi. Şimdi ise ihanetiyle karşısında duruyordu.Gözleri bir an boşluğa daldı. “Neden? Valentin, neden bu yolu seçtin?”Kaemon hemen Alvara’nın elini sımsıkı tuttu. “Bu kez birlikte savaşacağız. Seni koruyacağım. Seni kimseye bırakmam.”Alvara Kaemon’un gözlerinde kararlı bir parıltı gördü. Onun yanında, savaşmak artık bir korku değil, bir amaçtı.“Öyleyse hemen dönelim,” dedi. “Herkesi hazırlamalıyız.”Birlikte hızlı adımlarla yola çıktılar. Roby önde ilerliyor, Kaemon Alvara’nın yanında bir an bile ayrılmıyordu.Yol boyunca Alvara’nın zihni Valentin’in ihanetine takıldı. “Neden? Neden bu yolu seçtin Valentin? Onca dostluğu, onca anıyı nasıl yok saydın?”Ama savaşın gölgesinde, artık kişisel duygularını bir kenara bırakması gerektiğini de biliyordu.Ormanın çıkışına yaklaştıklarında, Kaemon ansızın durdu. Alvara’ya dönerek hafifçe başını eğdi.“Bu savaş kolay olmayacak,” dedi. “Ama bilmeni istiyorum… Ne olursa olsun yanında kalacağım.”Alvara gözlerini ona dikti, sesi kararlıydı: “Ve ben de seni asla yalnız bırakmam.”İki savaşçı, iki aşık… artık birbirine kenetlenmişti.---Kampa DönüşKampa ulaştıklarında büyük bir hareketlilik başlamıştı. Diora, Kyra, Dylan, Avery ve Desmond çadırların önünde toplanmış, silahları kontrol ediyorlardı.Yüzlerinde gergin ama kararlı ifadeler vardı.Diora hemen yanlarına geldi. “Roby haber verdi. Hazırlıklara başladık. Ama bu sefer düşman çok daha güçlü görünüyor.”Kaemon bir an durdu. “Noar sadece sayıya güvenmiyor. İçeriden de bizi zayıflatmak istiyor. Valentin’in onlarla olması buna kanıt.”Alvara derin bir nefes aldı. Gözleri arkadaşlarının üzerinde gezindi. “Bu insanlar benim ailem. Onları korumak için her şeyi yapacağım.”Toplantı çadırında büyük bir harita serildi. Dylan başta konuşmaya başladı: “Noar’ın birlikleri üç koldan geliyor. Ana saldırı doğudan. Valentin’in özel birliği ise gece saldırısı planlıyor.”Kaemon gözlerini kıstı. “Gece saldırısı… Onları pusuya çekebiliriz.”Alvara kararlı bir sesle konuştu: “Ben de keşif birliğiyle çıkarım. Hareketlerini öğreniriz.”Kaemon hemen karşı çıktı. “Çok tehlikeli.”Alvara gözlerinin içine baktı: “Bunu yapmam gerek. Eğer düşmanın hareketlerini öğrenmezsek, savunmamız çöker.”Bir an sessizlik oldu. Kaemon derin bir nefes aldı. “O halde ben de seninle geliyorum.”Alvara dudaklarında hafif bir gülümsemeyle başını salladı. “Tamam.”---Gece KeşfiGece çöktüğünde Alvara, Kaemon ve küçük bir birlik ormanın karanlık derinliklerine doğru ilerledi.Her adım, yaklaşan savaşın soğuk nefesini hissettiriyordu. Ağaçların arasında sis yayılmıştı; ay ışığı dumanın içinden sızıyor, tuhaf bir hayalet ışığı yaratıyordu.Alvara yürürken içinden geçirdi: “Valentin... Yarın karşımda olacaksın. Ama bu sefer farklıyız. Bu sefer seni durduracağım.”Kaemon, sessizce yanında yürüyordu. Bir ara yavaşça ona yaklaştı.“Ne olursa olsun… yanında olacağım.”Alvara başını eğip fısıldadı: “Ben de.”Bir süre ilerledikten sonra ağaçların arasında karaltılar gördüler. Valentin’in özel birliği. En önde ise tanıdık bir siluet: Valentin.Alvara’nın kalbi göğsünde çarptı. Onun yürüyüşünü, duruşunu hemen tanımıştı. Ama bu Valentin, tanıdığı adam değildi artık.Kaemon Alvara’nın elini sıktı.