Bölüm 11

---11. Bölüm – Sonsuzluğun EşiğindeBir savaşın ardından kalan şey, yalnızca zafer değil... kayıptır da.Şafağın SessizliğiGün, geceyi yavaşça yutarken kamp küller içindeydi. Düşman geri püskürtülmüş, toprak kanla yıkanmıştı. Birçok kayıp verilmişti ama Noar’ın orduları geri çekilmişti. Geride kalanlar, küllerin arasında umut arıyordu.Kaemon ve Alvara, ormanın kıyısında yürüyordu. Ellerini sıkıca tutuyorlardı. Rüzgar yüzlerine çarpıyor, dallar fısıltılar taşıyordu.“Birlikte başardık,” dedi Alvara, yavaşça gülümseyerek. Gözlerinde hala savaşın yorgunluğu ama kalbinde Kaemon’a duyduğu sevgi vardı.Kaemon başını eğdi, alnını onun alnına yasladı. “Sonsuz savaşlar bile bu kalbimdeki sevgiyi yenemezdi. Seni koruyabildiğim için… huzurluyum.”Alvara, Kaemon’un boynuna sarıldı. Derin bir nefes aldı. “Bu bizim zaferimiz.”Ama o an, rüzgarın içinden bir uğultu yükseldi. Ağaçların arasından bir gölge yaklaştı. Sessizdi. Durgundu. Ölüm gibiydi.Bir fısıltı gibi:“Hayır... hâlâ bitmedi.”---Dylan’ın İhanetiDylan... Gölgelerden çıktı. Yüzü soluktu. Gözleri, deliliğin sınırında, karanlığın içinde kaybolmuş gibiydi.“Kaemon,” dedi. Sesi tok ve kırık. “Sen beni yok ettin... Her şeyimi çaldın. Alvara’yı… inancımı… hayatımı…”Kaemon anında tetikteydi. Alvara’yı arkasına aldı. “Dylan... bunu yapma. Hâlâ geri dönebilirsin.”Ama Dylan gülümsedi. Bu gülümseme bir insanın değil, içi yanmış bir ruhun çarpık ifadesiydi.“Geri dönecek hiçbir yerim kalmadı.”Ve... o an, hiç beklenmeden...Bir hançer.Simsiyah, zehirle kaplı bir hançer, Kaemon’un sırtına saplandı.Kaemon’ın gözleri irileşti. Bir anlığına nefesi kesildi. Dizlerinin bağı çözüldü.Alvara çığlık attı. “KAEMON!”Kaemon, güçlükle döndü. Gözleri Alvara’yı buldu. Elleri titriyordu. Ama her şeyin ötesinde, kalbinde tek bir şey vardı: Aşk.“Alvara…” dedi fısıltıyla. “Senin… için… yaşıyordum.”Kanlı elleriyle Alvara’nın yanağına dokundu. “Affet... seni yarım bırakıyorum…”Ve gözleri yavaşça kapandı.---Karanlıkta YıkılışAlvara, Kaemon’un bedenini kollarına aldı. Tüm dünya susmuştu. Rüzgar bile duruyordu. Gözyaşları, yüzünden sessizce akıyordu.“Hayır…” dedi boğuk bir sesle. “Hayır... böyle bitemez…”Kaemon’un alnına dokundu. Dudaklarını onun soğuyan dudağına bastırdı.İlk ve son öpücüğüydü bu...Aşklarının mühürlendiği o lanetli an…“Kaemon… seni seviyorum…”Ve o fısıltı, rüzgarda kayboldu.---Dylan’ın DeliliğiDylan geriye adım attı. Gözlerinde pişmanlık yoktu. Ama huzur da yoktu.“Senin olmamalıydı…” diye mırıldandı. “O bana aitti… Benim kaderimdi!”Alvara yavaşça ayağa kalktı. Gözlerinde artık ne korku vardı ne de acı. Sadece intikam… ve sonsuz bir aşkın kırık yansıması.“Kaemon’un kanı senin üzerinde Dylan,” dedi buz gibi bir sesle. “Bu dünyada artık hiçbir yer senin için güvenli olmayacak.”Dylan gülümsedi. “Belki… ama artık sen de eksiksin.”Ve gölgelerin arasına karışarak kayboldu.---Sonsuzluğun MezarıGünler sonra...Alvara, Kaemon’un bedenini tepenin en yüksek yerine, yıldızların gökyüzüne en yakın olduğu noktaya defnetti.Bir taş dikti başucuna. Üzerine kendi elleriyle yazdı:> KAEMONEliyle mezarın üzerinden geçen Alvara, usulca fısıldadı:“Sen benim sonsuzluğumdun. Şimdi bu dünya bir parçasını yitirdi. Ama ben ışığını içimde taşıyacağım. Sonsuza kadar…”Ve arkasını dönüp yürüdü. Ayak izleri toprağa karıştı. Gözyaşları yere düştü. Ama her adımda içindeki alev sönmek yerine büyüdü.---Son Sahne: Gölge ve UmutGece olmuştu. Mezarlığın tam karşısında, bir ağacın gölgesinde bir figür vardı. Sırtı dönüktü. Elinde siyah bir zarf tutuyordu.Dylan mıydı?Rüzgar onun pelerinini savurdu. Yavaşça zarfı toprağa bıraktı.> “Bu hikâye bitmedi, Alvara. Seninle bir gün yeniden karşılaşacağız. Kaemon’un hayaleti... peşimi bırakmıyor. Ama seni de bırakmayacak.”Figür karanlığa karıştı.Ve yıldızlar, o gece hiç olmadığı kadar parlak parladı.---SON🌑 Aşk bazen ölüme meydan okur. Bazen ölümle mühürlenir. Ama gerçek aşk… asla unutulmaz.---