Solaria Akademisi'nin taş koridorları, dün geceki fırtınanın izlerini taşır gibi nemli ve tekinsizdi. Duvarlardaki meşalelerin alevleri, pencerelerden sızan rüzgarla çalkalanıyor; yüksek tavanlardaki gotik işlemeler karanlığın içinde adeta kayboluyordu. Büyük Salon’un devasa meşe kapıları ardına kadar açıldığında, içerideki uğultu dışarıdaki rüzgarı bile bastıracak güçteydi. Yıllık "Büyük Eşleşme" töreni için her yaştan yüzlerce öğrenci salonu doldurmuş, her Gözü Pek gözüne kestirdiği Yankı'yı süzmeye başlamıştı. Bu tören, sadece bir ortaklık seçimi değil; güçlerin, kaderlerin ve hayatların bir daha ayrılmamak üzere birbirine mühürlendiği kadim bir ritüeldi.
Aria Vance, salonun en arkasında, yüksek mermer sütunlardan birinin gölgesine sığınmış bir halde duruyordu. Dün gece kütüphanede yaşananların ardından gözüne bir damla uyku girmemişti. Parmak uçları, hâlâ Kaelen’ın tenine değdiği andaki o yakıcı, dumanlı sıcaklığı hatırlıyor gibi sızlıyordu. Kolunun altındaki çantasına gizlediği o yasaklı parşömen ise adeta bir saatli bomba gibi her geçen saniye daha da ağırlaşıyordu. Kalabalığın neşeli heyecanı, Aria'nın boğazını sıkıyor gibiydi. Çünkü o, bu salondaki herkesten farklı olarak, elementlerin ardındaki o karanlık gerçeği bizzat hissetmişti.
"Herkes konseyin bu yıl Kaelen için kimi seçeceğini konuşuyor," diye fısıldadı Lyra, Aria’nın hemen yanında heyecanla yerinde zıplayarak. Lyra, havadaki nem oranını bile kontrol edebilen, akademinin en neşeli ve cana yakın Hava kullanıcısıydı ama bu sabahki enerjisi tamamen dedikodu kaynaklıydı. "Söylentilere göre Konsey Başkanı’nın kızıyla, o üst dönemdeki elit Yankı ile eşleşecekmiş. İkisinin birleşimi, Solaria'nın yüzyıllardır gördüğü en parlak, en kusursuz ateş patlamasını yaratabilirmiş. Düşünsene, krallığın en güçlü iki soyu bir arada!"
Aria, gözlerini kalabalıktan bir an bile ayırmadan, buz gibi bir sesle, "Parlaklık her zaman güç demek değildir, Lyra," dedi. "Bazen en parlak ışıklar, ardında sadece en derin karanlığı bırakarak söner."
Lyra, arkadaşının bu kasvetli tavrına alışık olduğundan sadece omuz silkti. Tam o sırada salonun ön kısmındaki yüksek kürsüye Akademinin Baş Müdürü, kıdemli profesörler ve Yüksek Konsey Üyeleri yerleşti. Ağır pelerinleri ve yüzlerindeki ifadesiz maskelerle adeta birer ölüm yargıcı gibi görünüyorlardı. Pirinç çanın çalmasıyla birlikte devasa salon bir anda ölümcül, ağır bir sessizliğe büründü. Atmosferdeki bu ani değişim, yaklaşan fırtınanın habercisi gibiydi. Ve tam o saniyede, salonun yan kapısı büyük bir gürültüyle açıldı ve içeri o girdi.
Kaelen Thorne.
Kaelen, üzerindeki siyah akademi üniformasını bugün de kurallara meydan okurcasına dağınık ve hoyratça giymişti. Ceketinin üst düğmeleri açık bırakılmıştı ve sağ kolunu tamamen kaplayan, o Beşinci Element'i baskılayan antik, simsiyah mühür dövmeleri üniformasının kumaşının altından bile hafifçe parıldayarak seçiliyordu. Yüzündeki o her zamanki kibirli, dünyayı küçümseyen umursamaz ifade yerli yerindeydi. Ancak gümüş rengi gözleri salondaki kalabalığı tararken, dün geceden kalma tekinsiz bir ciddiyet ve açlık taşıyıyordu.
Baş Müdür öne çıkarak parşömenini açtı ve boğazını temizledi. "Solaria'nın Gözü Pekleri ve Yankıları. Bugün, ruhların elementlerin kadim ritüeliyle mühürlendiği, güçlerin dengelendiği gün. Sırası gelen öne çıksın ve kaderine boyun eğsin."
Birkaç üst dönem öğrencinin ismi sırayla okundu. Gözü Pekler gururla öne çıkıyor, podyumda kendilerini bekleyen Yankıların ellerini tutuyorlardı. Tenleri birbirine değdiği an salonda kör edici altın sarısı ışıklar, hırçın mavi su dalgaları ya da taze yeşil yaprakların kokusuyla harmanlanmış Toprak elementinin enerjisi parlıyordu. Her şey tam da asırlardır olması gerektiği gibi, kurallara uygun ve huzurlu ilerliyordu.
Ta ki o isim okunana kadar.
"Kaelen Thorne. Öne çık ve ruhunun diğer yarısını seç."
Salondaki neredeyse tüm kızlar nefesini tuttu. Herkes Konsey'in aylar öncesinden işaret ettiği, en yüksek soydan gelen o kıdemli Yankı kızının öne çıkmasını bekliyordu. Kız, kendinden emin bir tebessümle podyuma doğru bir adım attı. Kaelen kürsüye doğru birkaç ağır adım attı, ancak podyumun önünde durmadı. Sırtını şaşkınlıkla ona bakan müdürlere ve konsey üyelerine döndü. Gümüş gözlerini kalabalığın en arkasına, o karanlık mermer sütunun gölgesinde adeta görünmez olmaya çalışan Aria’ya dikti.
Aria, kalbinin göğüs kafesini delmek istercesine vurduğunu hissetti. Zaman bir kez daha yavaşlamış gibiydi. Yapma, diye geçirdi içinden, tırnaklarını avucunun içine bastırarak. Sakın bunu yapma, Thorne.
Kaelen, salondaki yüzlerce öğrencinin şaşkın bakışları arasında kalabalığı yararak ağır adımlarla arkaya doğru yürümeye başladı. Her adımında, salondaki hava gözle görülür bir şekilde ısınıyor, etrafındaki öğrenciler tenlerini kavuran bu ani ısı yüzünden istemsizce geri çekilerek ona adeta krallara layık bir yol açıyordu. Kaelen tam Aria’nın önünde durdu. Aralarındaki mesafe kapandığında, dün gece kütüphaneyi dolduran o geniz yakan is ve kül kokusu yeniden Aria’nın ciğerlerine doldu.
Kaelen, yüzünde o tehlikeli, meydan okuyan ve tüm dünyayı ateşe vermeye hazır tebessümle elini uzattı. Avucunun içindeki mühürler, Aria'nın varlığıyla birlikte hafifçe titremeye, siyaha boyanmaya başlamıştı.
"Ben, Aria Vance’i seçiyorum," dedi. Sesi o kadar güçlü, o kadar pürüzsüz ve net çıkmıştı ki, Büyük Salon'un yüksek duvarlarında yankılandı. "Ruhumun mührünü, ateşimin anahtarını ona teslim ediyorum."
Salondan aynı anda yüzlerce kişinin şok içinde nefes alma sesi yükseldi. Fısıltılar bir çığ gibi büyüdü. Müdürler inanamayarak oturdukları tahtlardan ayağa kalktı; Konsey üyelerinin yüzündeki maskeler çatlayacak gibi oldu. Lyra’nın ağzı şoktan tamamen açık kalmıştı. Herkes Aria’yı elementleri sadece hafifçe dengeleyebilen, zayıf, sıradan ve geleceği olmayan bir Yankı olarak biliyordu. Krallığın en asil, en yıkıcı Gözü Pek’inin onu seçmesi kelimenin tam anlamıyla bir delilikti.
Aria, Kaelen'ın gözlerindeki o dumanlı gümüş parıltıya baktı. Bu bir seçim değil, bir esaretti. Eğer elini uzatmazsa, konsey ikisini de buracıkta sorguya çeker ve sakladıkları tüm sırlar fırtınanın ortasındaki yapraklar gibi dökülürdü. Aria, Kaelen’a doğru bir ölümcül adım daha yaklaştı. Sesini sadece ikisinin duyabileceği, nefret dolu bir fısıltıya indirerek konuştu:
"Seni ilk fırsatta uykunda öldürürüm, Thorne. Bu salondaki herkesi üzerine salsam yine de hak ettin."
"Önce bu töreni atlatmamız gerek, güzelim. Kontrolümü kaybetmek üzereyim ve beni sakinleştirebilecek tek şey senin o buz gibi ellerin," diye fısıldadı Kaelen, gözlerinde parıldayan o karanlık zevkle.
Aria derin, titrek bir nefes aldı. Gözlerini Kaelen’ın gözlerinden ayırmadan, elini yavaşça onun sıcak, nasırlı avucunun içine bıraktı.
Tenleri birbirine değdiği an, tüm salon kör edici bir ışık patlaması bekliyordu. Ancak tam tersi oldu. Salondaki yüzlerce sihirli fenerin alevleri, sanki görünmez bir kara delik tarafından yutulmuş gibi bir anlığına içeri doğru çekildi ve sönecek gibi karardı. Devasa salon bir saniyeliğine tamamen buz kesti; herkes iliklerine kadar donduğunu hissetti.
Kaelen'ın elinden yükselen kapkara, ışığı yutan dumanlar, Aria'nın bileğindeki gümüş ay sarmalı dövmesine vahşi bir sarmaşık gibi dolandı. Aria, Kaelen'ın içindeki o devasa kara deliği, yasaklı Aethel gücünün acı dolu haykırışını yeniden kendi damarlarında hissetti. Kaelen ise Aria'nın o gücü nasıl bir sünger gibi emdiğini, ruhundaki o dinmeyen hırçın yangını nasıl tek bir dokunuşla dindirdiğini hissederek rahatlamayla derin bir nefes aldı.
Dışarıdan bakanlar için bu sadece küçük, dumanlı ve başarısız bir kıvılcım gibi görünmüştü. Herkes Thorne soyunun gücünün bu zayıf kız yüzünden söndüğünü düşündü. Ama ikisi de biliyordu; ruhları artık birbirine zincirlenmişti.
Kaelen, Aria’nın elini yavaşça bırakırken, saçlarının arasına doğru eğilip sadece onun duyabileceği o boğuk sesle fısıldadı: "Benim gölgemi saklamama yardım et, ben de senin kim olduğunu, o elementleri yutan dipsiz kuyunu gizleyeyim. Büyük kütüphanenin altındaki zindanları ikimiz de istemeyiz, değil mi? Artık ortaksın, Vance."
Aria, elini çekerken Kaelen'ın gözlerinin içine bakarak buz gibi, keskin bir sesle cevap verdi: "Anlaşma kabul, Thorne. Ama sakın unutma; eğer içindeki o gölge beni de yakmaya, beni de kendi karanlığına çekmeye kalkarsa... seni bu akademinin küllerine kendi ellerimle gömerim."
Tören bittiğinde, fısıltılar eşliğinde herkes dağılmaya başlarken Aria akademinin büyük, gotik pencerelerinden dışarıya, fırtınanın dindiği bahçeye baktı. Bahçedeki asırlık, devasa ağaçların yeşil yapraklarının uçlarından başlayarak simsiyaha dönüştüğünü ve havada asılı kalan küçük, gümüşi küllerin yavaşça yere indiğini salonda sadece o fark etmişti.
Kehanet sadece uyanmıyordu; kehanet, onların ilk dokunuşuyla birlikte ilk şarkısını söylemeye başlamıştı. Ve bu şarkı, ya tüm krallığı kurtaracaktı ya da arkasında sadece küller bırakacaktı.
