Üçüncü Bölüm — Ormanın Derinliklerindeki Yoldaş
Gece, ağaç dallarının arasından sızan mor ışıkla zehirli bir renge bürünmüştü. Arven, ciğerleri yanana kadar ormanın içlerine doğru koştu. Arkasında bıraktığı köyün feryatları ve yangının çıtırtıları, yerini sık ağaçların kasvetli fısıltılarına bırakmıştı.
Adımları yavaşladığında bir ağacın gövdesine yaslanıp soluklandı. Belindeki siyah kılıç artık alev saçmıyordu ama dokunduğu yerde hafif bir titreme hissettiriyordu. Kolyenin sıcaklığı ise bir an olsun dinmemişti.
Tam o sırada, başının üzerindeki dalların arasında kuru bir yaprak hışırtısı koptu.
Arven refleksle kılıcına davrandı. Metalin soğuk kabzasını kavradığı an, kılıcın üzerindeki taç sembolü cılız bir ışıkla yeniden uyandı.
"O kılıcı çekmeden önce iki kez düşün derim, Ejderdoğan."
Ses, hemen tepesindeki kalın bir çam dalından gelmişti. Arven başını yukarı kaldırdığında, ağacın gölgesine gizlenmiş silüeti gördü. Uzun, gümüş rengi saçları mor ışıkta parıldayan bir kız, hafif bir hareketle yere atladı. Yüzünün yarısı deri bir maskeyle kaplıydı; sırtında iki kıvrık hançer ve göğsünde garip rünlerle işlenmiş bir zırh taşıyordu.
"Kimsin sen?" dedi Arven kılıcını kınından yarıya kadar çekerek. "Beni Karanlık Ordu mu gönderdi?"
Kız hafifçe kıkırdadı. "Karanlık Ordu mu? Onlar gökyüzünden falling star gibi düşen şeylerin peşinde köyleri yakmakla meşgul. Ben ise sadece kendi başımın çaresine bakmaya çalışan bir avcıyım. Adım Lyra."
Lyra, Arven’in boynundaki kolyeye ve belindeki kılıca göz gezdirdi. "Ayrıca... Karanlık Ordu’nun peşinde olduğu kişinin bir çocuk olduğunu bilseydim, Sisli Dağlar yolunda beklemek yerine uyumayı tercih ederdim."
"Çocuk değilim," dedi Arven dişlerinin arasından. "Ve ne aradığımı biliyorsan bana engel olma."
"Sana engel olmaya çalışmıyorum," dedi Lyra, belindeki hançerlerden birinin sapıyla oynayarak. "Tam aksine. Karanlık Ordu bu ormanı sarıyor. Tek başına dağlara ulaşman imkânsız. Rahip'in yanına gitmek istiyorsan, ormanın altındaki kadim geçitleri bilen birine ihtiyacın var. Yani bana."
Arven şüpheyle ona baktı. "Karşılığında ne istiyorsun?"
Lyra’nın gözleri bir an için Arven’in belindeki kılıca kaydı. "Sadece hayatta kalmak. Gökyüzündeki o yarık kapandığında dünya eski haline dönmeyecek. Güçlü olanların yanında durmak her zaman en akıllıca seçimdir."
Ağaçların arasından gelen kanat çırpış sesleri ve mor ışık hüzmeleri, takipçilerin yaklaştığını haber veriyordu.
Lyra elini uzattı. "Karar ver Ejderdoğan. Ya şimdi benimle derinliklere inersin ya da o kılıçla yüzlerce kanatlı yaratığa tek başına meydan okursun."
Arven, kılıcını kınına soktu ve elini uzattı
. "Yolu göster."