Patlamanın sesi hâlâ kulaklarında çınlıyordu.
Deniz fenerinden yükselen alevler geceyi kırmızıya boyuyordu.
Orion bile şaşkın görünüyordu.
Bu durum Lavinya'nın dikkatinden kaçmadı.
Demek ki bu onun planı değildi.
"Darius ne yaptı?" diye sordu Kael.
Nyra birkaç saniye konuşamadı.
Sonra güçlükle cevap verdi.
"Yıldız Odası'nı açtıktan sonra değişti."
"Nasıl değişti?"
"Artık kimseyi dinlemiyor."
Orion'un yüzü sertleşti.
Bu kez ilk kez gülümsediğini görmediler.
Dönüş yolunda arabada sessizlik vardı.
Lavinya camdan dışarı bakıyordu.
Ama aslında hiçbir şey görmüyordu.
Aklında tek bir şey vardı.
Kael.
Konsey için çalışmıştı.
Bunu ondan saklamıştı.
Hem de bu kadar zamandır.
Kael birkaç kez konuşmaya çalıştı.
Ama Lavinya cevap vermedi.
Sonunda dayanamadı.
"Bir şey söyle."
Lavinya gözlerini yoldan ayırmadı.
"Ne söylememi istiyorsun?"
"Mesela bana kızgın olup olmadığını."
Lavinya acı bir şekilde güldü.
"Gerçekten bilmiyor musun?"
Araba yeniden sessizliğe gömüldü.
Gece yarısına doğru eski bir av köşküne ulaştılar.
Şimdilik güvende olduklarını düşünüyorlardı.
İlk Lavinya yukarı kata çıktı.
Nyra dışarıda nöbet tutuyordu.
Böylece içeride yalnızca Lavinya ve Kael kaldı.
Aralarında görünmez bir duvar vardı.
Kael sonunda ayağa kalktı.
"Dinle."
Lavinya başını kaldırmadı.
"Hayır."
"Bir dakika bile mi vermeyeceksin?"
Bu kez Lavinya ayağa kalktı.
"Kime güveneceğimi bilmiyorum artık!"
Kael sustu.
"Bana ilk gün neden söylemedin?"
"Çünkü korktum."
Lavinya şaşırdı.
Kael gözlerini kaçırdı.
"Konseyden ayrılan herkes avlanır."
"Bu mazeret değil."
"Biliyorum."
İlk kez Kael gerçekten üzgün görünüyordu.
"Biliyorum."
O sırada yukarıdan bir ses geldi.
Bir şey yere düşmüştü.
Tak!
İkisi de aynı anda merdivenlere yöneldi.
Kael önden koştu.
Lavinya peşinden çıktı.
İlk Lavinya'nın kaldığı odanın kapısı açıktı.
Ama oda boştu.
Yatak boştu.
Pencere açıktı.
Ve yastığın üzerinde bir not duruyordu.
Kael notu aldı.
Yüzü anında değişti.
Lavinya elinden çekip okudu.
Notta yalnızca şu yazıyordu:
"Beni aramayın. Geçmişte yarım bıraktığım işi bitirmeye gidiyorum."
Altında tek bir imza vardı.
Lavinya Arden.
Aynı saatlerde...
Yüzlerce kilometre uzakta...
Darius tek başına eski bir taş salonda duruyordu.
Salonun ortasında mavi ışıklarla parlayan büyük bir kapı vardı.
Yıldız Odası'nın gerçek kapısı.
Darius elini kapının üzerine koydu.
Ve ilk kez yıllardır sakladığı şeyi fısıldadı:
"Onu geri getireceğim."
Kapının içinden tuhaf bir ışık yayıldı.
Sonra bir ses duyuldu.
Çok eski.
Çok derin.
Ve insan olmayan bir ses.
"Bedelini ödemeye hazır mısın?"
Darius hiç tereddüt etmedi.
"Her şeyi."