Alevlerin ışığında gölgeler dans ediyordu. Akademinin taş duvarları, Morgana’nın dönüşünü fısıldıyordu. Fısıltılar hızla yayıldı; öğrenciler, profesörler, muhafızlar… Hepsi onun geri döndüğünü duydu. Ve korktular. Yıllar önce, onun gücünden korkmuşlardı. Şimdi ise intikam için geri döndüğünü biliyorlardı. herkes ona sırt çevirmemişti. Bir kişi, Morgana’nın geri döndüğünü duyunca korkmadı. Aksine… mutluluktan gözleri parladı. Giray. Akademinin karanlık koridorlarında hızla ilerledi. Onun varlığı bile diğer öğrencileri tedirgin ediyordu. Giray, Morgana’nın yoldaşıydı. Kardeşi gibiydi. Morgana onu bulduğunda, Giray ölmek üzereydi. Aç, susuz, bitkin… Hayata tutunacak hiçbir şeyi yoktu. Ama Morgana onu yanına aldı, ona kanat gerdi. Onu büyüttü, hayatta kalmayı, güçlü olmayı öğretti. Morgana onun sadece bir öğretmen değil, ailesiydi.
Ve şimdi, Morgana akademiye geri dönerken, Giray bir an bile tereddüt etmedi. Gözleri, Morgana’nın ateşler içindeki siluetini bulduğunda, içini tarifsiz bir his kapladı. “Morgana!” Sesi, yankılanarak gecenin içine karıştı. Morgana, döndü. Ve yıllar sonra ilk defa gerçekten mutluymuş gibi gülümsedi. Giray, tereddüt etmeden ona doğru koştu ve kollarını sımsıkı sardı. “Sen… sen gerçekten geri döndün!” dedi nefesi kesilerek. Morgana, başını hafifçe Giray’ın omzuna yasladı. “Elbette döndüm,” dedi. “Hiçbir yere gitmedim, Giray.” Giray’ın gözleri parlarken, sesi kararlıydı. “Ne yapacaksan, yanında olacağım. Her zaman.” Giray’ın , gözlerini kıstı. “Bunu gerçekten istiyor musun?” Giray hiç düşünmeden başını salladı. “Ben seninle birlikte yanmayı seçtim, Morgana.” Kant bu sahneyi sessizce izliyordu. Giray’ın gerçek ailesinin kim olduğunu şimdi daha iyi anlıyordu. Ve akademi, Morgana’nın yalnız olmadığını görecekti. Çünkü küllerden doğan iki savaşçı vardı. Ve artık kimse onları durduramayacaktı.
Akademi, Morgana’nın dönüşünü konuşuyordu. Her koridorda, her sınıfta, her taşın ardında fısıltılar yankılanıyordu. “Geri döndü mü gerçekten?” “Bunca yıl sonra? Nasıl?” “O buradaysa, felaket kapımızda demektir…” Kimi korkuyordu, kimi şüpheyle yaklaşıyordu. Ama bir kişi bile onun geri döndüğüne sevindiğini açıkça söyleyemedi. Giray hariç. O, Morgana’nın yanında dimdik duruyordu. Ona ihanet etmeyen tek kişi olarak. “Ben seninle birlikte yanmayı seçtim, Morgana.” Bu sözler, Morgana’nın zihnine kazınmıştı. Gecenin karanlığında akademinin büyük avlusuna çıktıklarında, Giray nefes nefese döndü ve gülümsedi. “Gerçekten bir efsane olmuşsun, biliyor musun?” Morgana hafifçe başını eğdi. “Bu kadar fısıltıya sebep olacağımı tahmin etmiştim.” Giray kahkaha attı. “Yıllar önce seni idama mahkûm edenlerin bugün senden korkarak kaçıştığını görmek garip bir ironi değil mi?” Morgana’nın gözleri parladı. “Garip mi, yoksa hak ettikleri bir ceza mı?” Giray duraksadı. Yüzündeki gülümseme hafifçe soldu ama içindeki bağlılık değişmedi. “Ne yaparsan yap, ben buradayım.” O sırada, avlunun diğer ucunda ilk muhafızlar belirdi.
Üzerlerinde akademinin simgesi olan siyah pelerinler vardı. Ellerinde büyüyle mühürlenmiş silahlar, gözlerinde temkinli bir korku… Ama en önde duran kişi, Morgana’nın yüzünü en çok görmek istemediği kişiydi. Rektör Aldemar. Yıllar önce Morgana’nın mahkûmiyetine karar veren adam. “Morgana,” dedi sert ve otoriter bir sesle. “Bu akademide yerin yok.” Morgana, alaycı bir şekilde başını yana eğdi. “Ne kadar da tanıdık bir söz.” Giray’ın yumrukları sıkıldı. “Buradan gitmeyeceğiz.” Aldemar gözlerini kıstı. “Giray, sen hâlâ onun yanında mısın? Bu ihaneti ödüllendirmeyeceğim.” Morgana’nın içindeki ateş bir anda alev aldı. Havayı sarsan bir sıcaklık yükseldi. “İhanet mi?” Morgana bir adım attığında, taş zemin çatladı. “Bana ihanet eden sizdiniz. Şimdi gelip bana akademiye ait olmadığımı mı söylüyorsunuz?” Aldemar geri çekildi ama kendini toparladı. “Burası artık sana ait değil, Morgana.” Morgana, karanlık bir gülümsemeyle elini kaldırdı. “Öyle mi? O zaman geri almam gerekecek.” Ve işte o an, savaş başladı.