İstanbul, onları sisli bir sabahla karşıladı.
Gri gökyüzü, denizin üstüne çökmüş gibiydi. Şehir, iki kıta arasında olduğu gibi, Elena’nın iç dünyasında da iki duygu arasında kalmıştı: korku ve kararlılık.
Noah, havaalanından çıkar çıkmaz etrafı süzdü.
“Burada daha dikkatli olmalıyız,” dedi. “Burası onların sevdiği bir şehir.”
Elena hiçbir şey sormadı. Artık bazı cevapların bedelinin ağır olduğunu biliyordu.
Harita, onları eski yarımadaya götürüyordu. Kalabalığın içine karıştıklarında Elena ilk kez yalnız olmadığını gerçekten hissetti. Noah hep bir adım önünde, hep bir adım arkasındaydı. Koruyan bir gölge gibi.
Akşam çökerken Ayasofya’nın silueti karşılarında belirdi.
Elena’nın içi ürperdi.
“Babam burayı çok severdi,” dedi fısıltıyla. “Beni hiç getirmedi ama hep anlatırdı.”
Noah ona baktı.
“Belki de seni korumak istiyordu.”
Yer altı girişi, terk edilmiş bir depo kapısının arkasındaydı. İçeri girdiklerinde nemli hava yüzlerine çarptı. Dar tüneller aşağıya doğru uzanıyordu.
Adımları yankılandı.
Bir anda ışıklar söndü.
“Koş,” dedi Noah.
Silah sesleri tüneli doldurdu.
Elena koşarken ayağı takıldı. Dengesi bozuldu. Aşağı doğru kaydı.
Boğaz Köprüsü’nün altına açılan eski bir çıkışa doğru sürüklendi.
Denizin sesi yükseldi.
Tam düşmek üzereyken bir el bileğini kavradı.
Noah.
Elena gözlerini kaldırdı. Noah’ın yüzü gerilmişti.
“Bırakmam,” dedi.
Elena’nın kalbi göğsünü parçaladı sanki.
Onu yukarı çekti.
Birlikte yere yığıldılar.
O an dünya durdu.
Nefesleri karıştı. Elena Noah’ın kalp atışlarını hissetti.
“Beni neden bu kadar koruyorsun?” diye sordu Elena, sesi titrekti.
Noah gözlerini kaçırdı.
“Çünkü seni kaybedersem… her şey biter.”
Bu bir itiraf değildi.
Ama daha fazlasıydı.
Ayak sesleri yeniden yaklaştı.
Kaçtılar.
Bir balıkçı teknesine atlayıp karanlığa karıştılar. İstanbul’un ışıkları arkalarında kaldı.
Elena başını Noah’ın omzuna yasladı.
İlk kez kendini güvende hissetti.
Ama bu şehir, onlardan bir bedel isteyecekti.
Ve Elena bunu henüz bilmiyordu.