Noah, Elena’yı şehrin gürültüsünden uzak, dar ve loş bir apartman dairesine götürdü. Kapıyı üç kez farklı ritimde çaldı. İçeri girdiklerinde Elena’nın burnuna eski kitap ve metal kokusu geldi.
“Burası güvenli mi?” diye sordu Elena, sesi hâlâ titriyordu.
“No place is completely safe,” dedi Noah.
“Ama burası en azından görünmez.”
Masaya babasının haritasını serdi. Noah haritaya dikkatle baktı. Parmağını Roma’nın işaretlendiği noktaya koydu.
“Alexander burayı özellikle seçmiş,” dedi. “Yer altını.”
Elena’nın içi ürperdi.
Gece yarısına doğru eski bir kilisenin arka kapısından içeri girdiler. Noah, duvarın arkasına gizlenmiş küçük bir mekanizmayı açtı. Taş zemin sessizce kaydı.
Yer altı…
Merdivenler aşağı indikçe hava ağırlaştı. Elena her adımda tarihin altında yürüdüğünü hissediyordu.
Duvarlarda antik semboller vardı. Elena durdu.
“Bunlar babamın notlarındaki işaretler…”
Noah başını salladı.
“Burası, Işığın Külleri’ne giden yolun ilk kapısı.”
Derin bir salona vardılar. Ortada eski bir sütun yükseliyordu. Üzerinde yazılar vardı.
Elena yaklaştı.
Sanki yazılar onu tanıyordu.
Pusula cebinde titremeye başladı.
Elena elini sütuna koyduğunda, yazılar hafifçe parladı.
Noah nefesini tuttu.
“Only the pure-hearted,” diye fısıldadı.
Ama o an sessizlik bozuldu.
Ayak sesleri.
Silahların metal sesi.
Obsidian Order.
“Noah!” diye fısıldadı Elena.
Noah silahını çekti.
“Geri durma,” dedi. “Ne olursa olsun kaç.”
Çatışma başladı.
Taş duvarlar kurşunlarla yankılandı. Noah Elena’yı koruyarak ilerledi. Bir patlama sesiyle sütunun bir kısmı çöktü.
Elena yere düştü.
Tam kalkacakken biri kolunu yakaladı.
Elena çığlık atacakken Noah adamı yere serdi.
Kaçtılar.
Yer altından çıktıklarında nefes nefeseydiler.
Noah Elena’ya baktı. Gözlerinde ilk kez korku vardı.
“Seni bu işe bulaştırmamalıydım,” dedi.
Elena başını salladı.
“Hayır. Bu benim yolum.”
O an aralarında sessiz bir anlaşma kuruldu.
Artık bu yolculuk…
İkisinindi.