AHENK
Uçaktan indiğim sırada uzunca bir etrafıma baktım o kadar uzun zamandır Ankara'ya gelmemiştim ki o an gerçekten burayı çok özlediğimi fark ettim. Oysa bu şehir bana ne kadar güzel anılar yaşatmıştı ancak şuanda ise benim en büyük yaram. Şuan dışarıda beni bekleyen kardeşimi daha fazla bekletmeden havalimanından çıktım. Kardeşim selim şuanda bir bilgisayar mühendisiydi onları bırakıp Londra'ya gittiğim zaman daha üniversite 1. sınıf öğrencisiydi. Şimdi ise koskoca adam olmuştu. Onu görünce duygulanmadım desem yalan olur. O da beni görmesiyle hızlı adımlarla bana doğru geldi.
"Abla ! Bir an uçaktan hiç inmeyeceksiniz sandım hanımefendi ." dedi kardeşim hafif bir kızgınlıkla. Bende hafifçe omzuna vurdum .
"Hazır havalimanındayız eğer böyle konuşmaya devam edersen geri giderim Londra'ya bir daha zor görürsün yüzümü "
"Tamam bir şey demedim ben daha sen kendini eve gidince annemin söyleyeceklerine hazırla bence."
Haklıydı Mimarlık fakültesinden mezun olduktan sonra yurt dışında bazı şirketlere iş için başvurmuştum. Ancak o zamanlar çok gitmek gibi bir düşüncem yoktu. Sadece şansımı denemek istemiştim. Ancak ondan sonra babamın faili meçhul bir şekilde öldürülmesi beni , annemi, kardeşimi adeta içinden çıkılmaz bir boşluğa düşürdü . Suçlunun cezasını almasını istedik ancak ne olduğu bilinmez bir şekilde babamın ölümüne kaza süsü verildi ve dava dosyası kapandı. Ama beni darmadağın yapan o son darbeyi de sevgili ilk aşkım beni terk ederek vurmuştu. İşte o zaman gerçekten bu şehirde daha fazla kalamayacağımı anladım. Şanslıymışım ki yeni mezun olmama rağmen bir şirket tarafından iş teklifim kabul edilmişti. Bende bunun üzerine bir bakıma tası tarağı toplayarak Londra'ya taşındım. Bu aralar annem biraz rahatsız olduğu ve hastaneye kaldırıldığı için kardeşim selim bana ulaşmış ve acilen Ankara'ya geri gelmemi istemişti. Onu orada tek bırakamayacağım için bende iş yerinden izin alıp ilk uçakla buraya gelmiştim. Bundan sonra ne yapacağım hakkında pek bir fikrim yoktu sadece tek bildiğim ne olursa olsun geri döneceğimdi.
Ben kendi içimden bunları düşünürken arabayla çoktan eve gelmiştik. Açıkçası yolda pek konuşmamıştık ancak ben tam arabadan inecekken kardeşim konuşmaya başladı
"Abla gerçekten hala melih abiyle neden ayrıldığınızı söylemeyecek misin?"
Evet sevgili kardeşimin yıllardır bana sorduğu ancak benim ona cevap vermediğim o klasik soru. Aslında haklıydı biz cidden melihle neden ayrılmıştık? Durun hatırladım şimdi doğru biz onunla ayrılmadık o beni terk etti. Yıllarca bu cümlenin ağırlığını üzerimde hissediyordum. Kardeşime yıllardır yaptığım o konuşmayı yapmak için ona döndüm.
"Ablacım sana daha kaç kez söylemem gerekiyor? Sen neden seni ilgilendirmeyen konulara bu kadar meraklısın HA NEDEN?"
"Abla neden bağırıyorsun ki şimdi sadece merak ediyorum birbirinizi bu kadar severken hatta evlenmeyi düşünürken nasıl bir anda ayrıldınız?"
"Ne evlenmesi selim ya biz öyle bir şey düşünmüyorduk bir kere nereden uyduruyorsun sen bunları?"
" Ne uydurması abla siz düşünmeseniz bile senin aklında böyle bir düşünce olmasaydı sen asla melih abiyi bizimle özellikle babamla tanıştırmazdın. Şuan uyduranda kıvıranda sensin"
Haklıydı melihi babamla tanıştırmak gibi bir salaklık yapmıştım.
"Tamam oldu bitti bir kere sen de uzatma artık bu konuyu konuşmak istemiyorum. Hadi yukarı çıkalım annem hasta zaten onu bekletmeyelim daha fazla"
"Abla ben bu konuyu kapatırım kapatmasına ama annem pek kapatmış gibi değil yani eve gidince bana yapmadığın o açıklamayı anneme yapmak zorunda kalacaksın hazır ol."
"Bir açıklama falan da yapmayacağım anneme de aynı şeyleri söyleyeceğim annem senden daha anlayışlı olduğu için bu konuyu daha fazla uzatmaz bence"
"Sen öyle diyorsan öyle olsun abla."
Konuşmayı daha fazla uzatmamak için hemen çıktım arabadan temiz havanın darmadağın olmuş kafama biraz olsun iyi geleceğini umarak.
KISA BİR REKLAM ARASI SONRA BURADAYIZ ...
UMARIM BEĞENMİŞSİNİZDİR .
Her gün bir bölüm atmaya çalışacağım takipte kalın.
BÖLÜMü BEĞENMEYİ, YORUM YAPMAYI VE BENİ TAKİP ETMEYİ UNUTMAYIN
