Kül ve Yangın

Bazı insanlar karanlıktan korkar. Ben ise karanlığın beni neden çağırdığını anlamaya çalışıyordum. Her dolunayda aynı ormanı gördüm. Aynı sis, aynı kan kokusu, aynı gözler. Başta bunu sadece tekrar eden bir kâbus sandım. Sonra bedenim değişmeye başladı. Duyularım keskinleşti. Öfkem büyüdü. Ve geceleri, içimde bana ait olmayan bir şey nefes almaya başladı. Kurtlar gerçek değildi. Öyle olmak zorundaydı. Çünkü gerçeklerse, ben de onlardan biriydim. Ama sürü beni kendilerinden biri olarak görmedi. Onlar için ben; kontrol edilmesi gereken bir hata, öldürülmesi gereken bir tehdittim. Yine de bilmedikleri bir şey vardı: Ben diğerleri gibi dönüşmüyordum. Ben kontrol edebiliyordum. Ve bazı güçler zincire vurulamaz. Sadece kül olur… sonra yeniden yanar.