Alaz, Lara’yı sertçe kendine çevirdi. Lara’nın elindeki mavi cam parçası yere düşüp bin parçaya ayrıldı. Ama Alaz’ın dikkati camda değildi. O, Lara’nın gözlerine bakıyordu.
Lara’nın gözleri gri değildi. Onlar, Kül Şehir’de bin yıldır görülmemiş bir tonda, kehribar renginde parlıyordu.
"Sen..." dedi Alaz, sesi bir bıçak kadar keskin ama bir o kadar da sarsılmıştı. "Sen bir 'Işık Taşıyıcısı'sın."
Lara geri çekilmeye çalıştı ama sırtı kütüphanenin soğuk duvarına çarptı. "Ben hiçbir şey değilim. Sadece gitmeme izin ver."
Alaz, elini Lara’nın hemen yanındaki duvara dayayarak ona doğru eğildi. "Eğer seni şimdi rapor edersem, yarın sabah güneş doğmadan silinirsin. Ama..." Dudaklarının kenarında belli belirsiz, tehlikeli bir kıvrılma belirdi. "Eğer bana o renkleri nasıl gördüğünü öğretirsen, senin bu küçük sırrını saklayabilirim."
Lara, karşısındaki bu adamın sadece bir muhafız olmadığını o an anladı. Alaz, karanlığın içinden bir çıkış yolu arıyordu ve anahtar Lara’nın ellerindeydi.