Adım Alisa Ashen. Ashen Krallığı’nın veliaht prensesiyim. Eskiden bu unvan kulaklarıma gurur verici bir fısıltı gibi gelirdi, şimdiyse koca bir hiçlikten ibaret.
Sarayın o yüksek tavanlı salonlarında büyümek, gerçekten yaşamak demek değilmiş; bunu çok geç anladım. Ben sadece çocukluğumdan beri bana dayatılan bir rolü ezberledim. Ne zaman gülümseyeceğimi, kimlerin önünde susup başımı eğeceğimi belirleyen, başkaları tarafından yazılmış berbat bir senaryonun tam ortasındayım.
Annem, yani Kraliçe Vespera Ashen... Halkın adını duyduğunda saygıyla titrediği, askerlerin gözünün içine bakmaya korktuğu o güçlü kadın, benim için hiçbir zaman sadece "anne" olmadı. Onun buzdan bakışlarında bir evladın görebileceği en ufak bir sıcaklık bile yoktu. Ben onun gözünde sadece bir varistim; gelecekte tahta oturtulacak kusursuz bir araç, tamamlanması gereken ağır bir görev. Sevgiyle sarmalanarak büyümedim ben. Sadece eğitildim, sert köşelerim törpülendi, canım her yandığında bunu saklamayı öğrendim. Çocukken gözüme altın bir saray gibi görünen o devasa duvarların, aslında beni hapseden yaldızlı bir kafes olduğunu anlamam yıllarımı aldı.
Bu kafesteki tek nefes alabildiğim anlar, Tylor Arven ile sarayın arka bahçelerinde saklandığımız o eski günlerde kaldı. Sadece o bana unvanımla değil, doğrudan "Alisa" diye seslenirdi. Sonra bir gün, arkasında hiçbir iz bırakmadan gitti. Sarayda bazı soruların cevabı asla verilmez, sadece kabullenmeniz beklenir. Ben de öyle yaptım; içimdeki boşlukla büyümeye devam ettim.
Zaman geçtikçe sarayın koridorları daha da tekinsiz bir hal almaya başladı. Hayatıma giren yeni yüzler, bu duvarların arkasındaki tehlikeyi daha da belirginleştirdi. Mesela Valtor Draven... Arkadaş kelimesi onun yanında çok hafif kalıyor. Valtor için ilişkiler birer dengeden ibaret; soğuk, sessiz ve her an patlamaya hazır bir barut fıçısı gibi. Konuştuğunda kelimelerini öyle bir seçer ki, her cümlesinin altında gizli bir tehdit seversiniz. Kimseye güvenmediğini, kimseye aşık olmayacağını gözlerinden okuyabilirsiniz. Ama ne zaman gözleri bana dönse, beni sadece bir insan olarak değil, çözülmesi gereken tehlikeli bir sır gibi inceliyor. Ve bu bakışlar içimi ürpertiyor.
Diğer yanda farklı krallıklardan gelen prensesler; Lena Veyl ve Iris Moren var. Biri sadakatiyle yanımda dururken, diğeri her zaman arkamdan ne geleceğini kestiremediğim bir mesafede. Bu sarayda öğrendiğim en net şey şudur: Bir insan yüzünüze en çok güldüğü an, arkasında en büyük yalanları saklıyordur. Onlara yine de "dostum" diyorum ama bu krallıklar savaşın eşiğindeyken dostluğun ne kadar gerçek olabileceğini kestirmek zor.
Bir de Edward Morvath var ki onu kelimelerle anlatmak neredeyse imkansız. Edward neredeyse hiç konuşmaz. Ama bir odaya girdiğinde, sadece susarak bile odadaki tüm havayı değiştirmeyi başarır. Sanki etrafındaki her entrikayı, her sırrı görüyor ama konuşmamayı tercih ediyor gibi. Onun yanındayken üzerime çöken o tuhaf güvende hissetme duygusu, aslında sarayda bir insanın kapılabileceği en ölümcül yanılgı.
Fakat asıl kabus etrafımdakiler değil, tam göğsümün ortasında büyüyen o tekinsiz his. Yolunda gitmeyen, benden gizlenen devasa bir şeyler var. Sanki annem, krallık ve hatta kendi hayatım bana baştan sona yalanlarla örülü bir masal gibi anlatılmış.
Geçen gece, sarayın kimsenin uğramadığı alt koridorlarında dolaşırken o fısıltıyı duydum:
"Kül Taht uyanacak."
O an ne anlama geldiğini çözemedim. Ama bazı kelimeler hemen anlaşılmak için değil, ruhunuzun derinliklerinde bir yerleri uyandırmak için söylenir. Bu krallıkta hiç kimse açık oynamıyor ama herkes o büyük anı bekliyor. Bir savaşı, bir çöküşü ya da kanlı bir uyanışı... Ve ben, farkında bile olmadan o girdabın tam merkezine doğru çekiliyorum.
Artık annemin beni neden bir gölge gibi kontrol ettiğini, Tylor’ın ardında hiçbir iz bırakmadan nasıl kaybolduğunu, Valtor’un gözlerindeki o karanlık merakı ve Edward’ın sessizliğinin arkasındaki sırları çözmek istiyorum.
Bazen odamdaki aynanın karşısına geçtiğimde, karşımda duran kadını tanıyamıyorum. Sanki Alisa Ashen sadece bana verilmiş yapay bir isimden ibaret. Ve aklımdan atamadığım o en korkunç soru zihnimi kemiriyor: Eğer o bahsedilen Kül Taht gerçekten varsa... Ben o tahtın kurbanı mı olacağım, yoksa gerçek sahibi mi?
Çünkü bu artık bir prensesin sıradan dramı değil; krallıkların kaderini kökünden sarsacak karanlık bir dönemin başlangıcı. Ve ben henüz hangi tarafta savaşacağımı bile bilmiyorum
