Jisung’un sırtı soğuk duvara çarptı.Kactıgını farketmemisti bile.Koridor dardı. Minho ise fazla yakındı.Üzerindeki agır makyaj kokusu,yerli kumaş kokusu ve üzerindeki agır makyajın kokusu bir birine karsıyordu.Çanların sesi ise durmustu.Sessizlik artık daha kötü ve korkunçtu.Minho basını hafifçe eğip Jısungu izledi.Sanki Jısungun korkusunun ne kadar sürecegini ölçüyordu."İnsanlar", dedi yavaşça, "beni gorunce iki şey yapar." Jısungun bogazı dügünlenmisti."Ya bakmazlar.."Minho dudaklarını kıvırdı."...ya da bakmayı bırakamazlar."Gözleri asagıya kaydı.Jısungun yumruk yaptıgı ellerine."Sen..ikinci tipsin."Jısung sonunda bi sesi olduğunu hatırlayıp konuşmayı basardı."Sen..nesin?"Bir anlıgına Minhonun yüz ifadesi değişti.Cok kısa, ama değişti.Minhonun gözlerindeki eğlence sondu.Yerine daha sert bişey geldi.Sinir gibi.
Yorgunluk gibi.
Sonra tekrar gülümsedi."Yanlıs soru."
Koridorun ucundan bir kadın geçti o sırada. Yüzünde ağır sahne makyajı vardı ama Minho’yu görünce direkt başını eğdi. Hızlıca uzaklaştı.
Korkuyordu. Hepsi korkuyordu. Jısung bunu ilk kez o an farketti.
Ve Minho bunu fark ettiğini de fark etti.
“Şimdi,” dedi Minho, sesi yeniden yumuşayınca daha da rahatsız edici hale gelerek, “normalde seni dışarı attırırdım.”
Jisung’un kalbi hızlandı, nerdeyse nefes alamıyordu."Normalde mi?.."Minho bi kaç saniye cevap vermedi. Sadece Jısunga baktı.Sonrası yavaşça Jısungun omzunun yanındaki duvara cıktı.Parmaklarkndaki siyah düzensiz boya cıkmıstı."Merak ediyorum." "Ne zaman kacacagını görmek istiyorum.
Ve ilk kez…
Jisung gerçekten gitmesi gerektiğini düşündü.
*Çok kısa ve kötü oldw özür dilerib*