Bölüm 1

İstanbul. Soğuk, kasvetli bir Ocak sabahı. Güneş, gri gökyüzü ardında silik bir leke gibi duruyordu. Polis, şehrin lüks semtlerinden birindeki terk edilmiş bir sanat atölyesine çağrıldı. İhbar, atölyenin alt katında oturan yaşlı bir komşudan gelmişti: "Günlerdir tiner kokusu var ve kimse girip çıkmıyor."Olay Yeri İnceleme ekibinin başına, meslekteki on beşinci yılını doldurmuş, tecrübesi ve keskin zekasıyla tanınan Başkomiser Levent Kara geçti. Levent, ceketinin yakasını düzelterek içeri girdi. Atölye, boya kokusu ve loş ışıkla doluydu.Duvarlarda ve zeminde rastgele, koyu kırmızı boyayla yapılmış, anlamsız görünen soyut desenler vardı. Ekipten biri, odanın ortasındaki tezgâhı işaret etti. Tezgâhın üzerinde, dikkatlice örtülmüş bir bez vardı.Levent, bezi yavaşça kaldırdı. Altında, yaklaşık otuzlu yaşlarında, bakışları donuklaşmış bir kadın cesedi yatıyordu. Kadının üzerinde herhangi bir yara izi yoktu. Ancak en dikkat çekici detay, kadının el bileklerindeki ince, neredeyse görünmez kırmızı ipliklerle oluşturulmuş karmaşık bir desendi."Bu ne?" diye mırıldandı Levent.Olay Yeri Analisti Cemil, gözlüğünü düzelterek yaklaştı. "Kurbanın adı Elif Arslan. Güzel Sanatlar Akademisi son sınıf öğrencisi. Toksikoloji raporunu beklememiz gerekecek ama görünüşe göre bir boğuşma yok. Ve şu iplikler...""İplikler bir sanat eseri gibi," dedi Levent. "Cinayetten sonra yapılmış, kurbanı bir 'imza'ya dönüştürmüş."Levent, bir adım geri çekilip odadaki kırmızı boyalı desenlere baktı. Her bir fırça darbesi, sanki aceleyle ama bir yandan da bilinçli bir ritimle atılmıştı. Katil, sadece öldürmekle kalmamış, aynı zamanda kurbanı bir tuval olarak kullanmıştı.Birkaç saat sonra, karakolda, Levent masasındaki dosyayı inceliyordu. Elif Arslan'ın ölümü, son altı ayda kaybolan ve hiçbir iz bulunamayan üç genç kadının davasıyla anlık bir bağlantı kuruyordu. Bu kadınlar da Güzel Sanatlar veya Müzik alanında yetenekli, genç insanlardı."Bu tesadüf olamaz," diye düşündü Levent. "Katil, sanatla ilgili genç kadınları hedef alıyor. Ve şimdi ilk kez, bir ceset ve bir 'imza' bıraktı."O sırada kapı çaldı. İçeri, Levent'in ekibine yeni katılmış olan, genç ve hiper-analitik ruhlu Komiser Yardımcısı Deniz Aydın girdi. Elinde bir tablet vardı."Başkomiserim," dedi Deniz. "Atölye duvarındaki o soyut desenler... Boşluğa bakarak çizilmiş değiller. Bilgisayara aktarıp analiz ettim. Kırmızı boya darbeleri, belirli bir müzik notasyonundaki ritmik vuruşlara karşılık geliyor."Levent kaşlarını çattı. "Müzik mi? Nasıl yani?"Deniz, tableti Levent'e uzattı. Ekranda, kaotik görünen kırmızı çizgiler düzenli bir ritim kalıbına dönüşmüştü."Bu bir cinayet değil," dedi Levent, gözleri kısılmış bir şekilde. "Bu, bir başlangıç. Katil, cinayetleriyle bir performans sergiliyor. Ve bu performansın bir adı var: Gece Ressamı."