Koğuş iyice sessizleşmişti.
Emre yatağında otururken Hasan yeniden yanına geldi.
— Uyuyamadım, dedi Hasan.
Emre gülümsedi.
— Ben de.
Hasan onun yanına oturdu. Birkaç saniye boyunca ikisi de konuşmadı.
Sonra Hasan elini Emre'nin elinin üzerine koydu.
— Sana bir şey söyleyebilir miyim?
— Söyle.
— Seni her gördüğümde sana biraz daha bağlanıyorum.
Emre'nin yüzünde utangaç bir gülümseme belirdi.
— Ben de sana.
Hasan yavaşça ona yaklaştı. Emre de geri çekilmedi.
Göz göze geldiler.
Hasan, Emre'ye kısa ve nazik bir öpücük verdi.
Emre birkaç saniye şaşkın kaldı, sonra gülümseyerek Hasan'a karşılık verdi.
İkisi de geri çekildiğinde Emre fısıldadı:
— Bunu uzun zamandır yapmak istiyordum.
Hasan güldü.
— Ben de.
Emre başını Hasan'ın omzuna yasladı.
O gece ikisi için artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı...
Koğuş sessizdi.
Hasan, Emre'nin yanına oturmuştu. Bir süre gözlerinin içine baktıktan sonra elini nazikçe Emre'nin omzuna koydu.
Emre hemen geri çekildi.
— Ne yapıyorsun sen?
Hasan gülümseyerek:
— Hiçbir şey. Sadece sana yakın olmak istedim.
Emre kollarını bağladı.
— Öyle hemen olmaz.
Hasan kaşlarını kaldırdı.
— Naz yapıyorsun yani?
Emre istemeden gülümsedi.
— Belki.
Hasan ona biraz yaklaşarak cilveli bir sesle:
— Sen böyle yaptıkça daha çok hoşuma gidiyorsun.
Emre başını çevirdi.
— Kes şunu.
Tam o sırada koğuşun kapısından bir ses geldi.
— Şey...?
İkisi de donup kaldı.
Kapıda koğuştaki askerlerden biri duruyordu.
Emre'nin gözleri büyüdü.
Hasan hemen ayağa kalktı.
— Sen ne zamandır oradasın?
Çocuk şaşkın şaşkın ikisine baktı.
— Daha yeni geldim.
Emre panikle Hasan'a baktı.
Hasan da ilk kez ne söyleyeceğini bilemedi.
Koğuşta birkaç saniye boyunca ölüm sessizliği oldu.
Çocuk kapıdan çıkarken arkasını dönüp:
— Ben hiçbir şey görmedim, dedi.
Kapı kapandı.
Emre derin bir nefes verdi.
— Hasan...
— Efendim?
— Başımız belada.
Hasan ona baktı ve hafifçe gülümsedi.
— En azından beraberiz.
Emre gözlerini devirdi.
— Şimdi sırası mı?
Hasan kısık sesle güldü.
— Bence tam sırası.