Rüzgar, Defne'nin elini bırakmadan iskelenin sonuna doğru yürümeye başladı. Adımları hızlıydı. Defne ise olup biteni anlamaya çalışıyordu.
"Kim geldi?" diye sordu nefes nefese.
Rüzgar çenesini sıktı.
"Geçmişim."
Defne bu cevaptan hiçbir şey anlamamıştı ama Rüzgar'ın yüzündeki ifadeyi görünce daha fazla üstelemedi. İlk kez onun gözlerinde korkuya benzeyen bir şey görüyordu.
Tam o sırada siyah jip iskelenin girişinde durdu.
Kapılar açıldı.
İçinden üç adam indi.
Rüzgar bir an durdu. Defne onun elinin titrediğini hissetti.
"Rüzgar..." diye fısıldadı.
"Ne olursa olsun yanımdan ayrılma."
Adamlar yaklaşırken içlerinden biri alaycı bir gülümsemeyle seslendi:
"Yıllardır seni arıyoruz patron."
Defne'nin gözleri büyüdü.
Patron mu?
Rüzgar derin bir nefes aldı.
"Ben artık o adam değilim."
Adam kahkaha attı.
"Sen bıraktığını sanıyorsun ama bu işler insanı bırakmaz."
Rüzgar'ın bakışları buz gibiydi.
Defne ilk kez onun bu tarafını görüyordu. Kasabadaki sessiz, sakin adam gitmişti. Yerine yıllarca insanlara emir vermiş, korkulan biri gelmişti.
Ama tam o sırada beklenmedik bir şey oldu.
Defne öne çıktı.
"Kendisi gelmek istemiyorsa zorlayamazsınız."
Adamlar şaşkınlıkla birbirine baktı.
Sonra içlerinden biri gülmeye başladı.
"Küçük hanım, bu işlere karışma."
Defne geri adım atmadı.
Rüzgar ise ona bakıyordu.
İlk kez biri onun için korkmadan karşı durmuştu.
Ve bu, yıllardır hissetmediği bir şey hissettirdi.
Tam o sırada adamlardan birinin telefonu çaldı.
Adamın yüzündeki ifade değişti.
"Ne?"
Birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra sinirle telefonu kapattı.
"Bu iş burada bitmedi Rüzgar."
Adamlar hızla jiplerine binip uzaklaştılar.
Sessizlik çöktü.
Defne derin bir nefes verdi.
"Şimdi bana her şeyi anlatacaksın."
Rüzgar gözlerini denize çevirdi.
"Anlatırsam benden nefret edebilirsin."
Defne başını iki yana salladı.
"Denemeden bilemezsin."
Rüzgar ilk kez ona baktı.
Ve yıllardır sakladığı sırları anlatmaya karar verdi..
Bölüm Sonu..🌙