Bölüm 2

Kafamın içi tamamen Mark ile doluyken kendimi nakliye araçlariyla dolu evimizin kapısında buldum.Eve son kez girip veda etmek istedim.Her adımım eski bir anının anahtarıydı.Ev bomboştu fakat mutfağa girdiğimde kardeşimi ağlarken buldum.Yanına eğildim ve saçlarını okşadım.Akan gözleri arasından başını dizime yasladı.Parmaklarım saçları arasında dolaşırken dudaklarını araladı;"Abla biz suçlu muyuz?" sorduğu soruya anlam veremedim.Gevelercesine "Neyin suçlusuyuz mesela?" dedim. "Annemiz neden böyle biri?" "Bunu kendimiz seçemiyoruz tatlım." "Suçlu biz değilsek neden ceza çekiyoruz abla?" İşte o an kalbime bir bıçak saplandı.Canımın acıdığını hissettim.Yıllarca bende düşünmüştüm bunları.Ben cevap veremeden annemin sesi duyuldu."İşe yaramıyorsanız bari evden çıkın insanlar işini yapsın.Carl cevabını alamadı ama mutlu oldu çünkü onu anladığımı biliyordu.Ama yine dünyası başına yıkılmıştı.Sorusunun cevabını annemin iğneleyici tavrı vermişti bir kez daha.Evden çıkarken sanki sadece eski anıları değil de üzerimde olan annemin yüklerini de bırakmıştım geride.Bundan sonra eski yoktu yeniye başlıyorduk.