Çok küçüğüm,hemde çok.Nasıl hatırlıyorum bilmiyorum ama hafızam beni hep şaşırtır.Ablamın kırmızı bisikleti vardı.Hala daha küflenmekte olup ahırın bir kenarında durmakta.Amcamgilin evinin yanındayız.Ablam bisikletiyle önümde ben yanında ayaktayım.Üzerimde beyaz düğmeli bebek mavisi bir yelek vardı.Amcamın evinin bahcesindeki insanlara bakıyoruz.Kuzenlerim ve yengelerim vardı.Ablamla ikimiz neden yanlarına gitmiyoruz bilmem.Gerci sebebi sonradan belli oldu.Amcam arabadan indi.Kuzenlerime bakarak elindeki çikolatalı gofretleri gösterdi.Kuzenlerim neşe ile güldü gofretlere uzanmaya çalıştılar.Amcam gülerek onlara uzattı sevgi dolu sözlerle.Bize bakmadılar bile.Hiç yokmuşuz gibi ama suratlarındaki hor görme ifadesi çok belliydi.Onların gofretleri yemelerini izledim.Ablamla ikimiz birbirimize baktık.Onun yüzündeki hüznü çocuk aklım nasıl da kazımış içime.Hala gözümün önünde.Neden bizi görmezden geldiler,biz ne yaptık ki onlara?Daha çocuğuz çocuk.
Erkek kuzenim gofret paketini yarısına kadar açmış bisikletini sürerken bir elinde yiyerek yanımıza geldi.Bense aptal gibi ona yeleğimin düğmesini gösterdim.Belkide üzüntümü gizledim.Basımı egdim sonrada.Boynum bükük olmaya alışacaktı zaten.Hatırladığım kadarıyla kopuk hayatım burdan başladı...
