Elimde bir kahve kupası, masa başında oturuyordum. Yan tarafta askerlerimden Yade bilgisayarda koordinatları bulmaya çalışırken karargahın telefonu çaldı. Ağır ağır kalktım ve telefona uzandım.
"Alo?"
"Altay," dedi sert ve tanıdık ses. "Hilal kaçmış. Haber geldi mi?"
Kalbim hızlandı. "Nasıl komutanım?" dedim hayretle. "Hilal... Ne zaman kaçtı komutanım?"
"Bilmiyorum Altay," dedi Murat Komutan. "Tek bildiğim ilk aşamayı atlattık. Ama onu 12 yıl önceki masum kız olarak bulamayacağız bunu biliyorsun."
Derin bir iç çektim.
"Biliyorum komutanım."
Çünkü Murat komutanın kızı Hilal Karaarslan 12 yaşında kışlanın arkasındaki papatya bahçesinde yanında bizzat ben varken kaçırılmıştı ve onu kaçıranlar azılı örgütün adamlarıydı.
Ve ben ona verdiğim sözü tutamamıştım.
Ben Hilal'i koruyamamıştım.
Onun söylediği son şeyse şuydu:
"Papatyaları takip et Altay, onlar daima dürüst ve yardımseverdir..."
