Bölüm 4

EFSUN; Hayat bizim istediğimiz gibi gitmez. Onu sen şekillendirirsin ama ne olacağına sen hiçbir zaman kestiremezsin. Bizler bazı şeyleri önce kabullenemeyiz ama ne olursa olsun onu en sonda kabulleniriz. Belki acı çekerek. Belki mutlu olarak. Kalbimiz; sevdiğimiz, önem verdiğimiz, değer verdiğimiz kişileri hep severdi. Ne olursa olsun. Şuan sedyede yatan asker benim içinde önem arz etmekteydi. Her ne olursa ben bu askerin ölmesine izin vermeyecektim. Belki benim elimde değildi ama elimden geldiği herşeyi yaptığıma inanmak istiyordum. Bu askerler bizim için ailelerini, sevdiklerini, yakınlarını, ardında bırakıp yola devam ediyorlardı. Vatanları için. Vatanlarını korumak için. Kaç anne, baba evlatlarını kaybetmişti. Kaç kişi evlatsız kalmıştı. Kaç çocuk yetim, öksüz kalmıştı. Kaç çocuk babasını, annesini (kadın asker) gelmesini beklemişti. Ne çok acı çekmişlerdi. Kimse onları tanımaz bilmezdi. Ben bunca yıllık hayatımda çok fazla asker ölümlerine şahit olmuştum. Onlara ölü diyemezdik. Onlar şehit askerlerdi. Onlar vatanları için kendinden vazgeçen kişilerdi.Onurlu bir ölümdü. Bizlerin en çok istediği bir makamdı şehit olmak. Ben bu sefer bir askeri daha toprağa vermek istemiyordum. Derin bir nefes alıp cihazı elime alıp tekrardan şok verdim. Bir değişiklik olmadı. Pes etmedim. Bir defa daha şok verdim. Hala değişen bir şey yoktu. Tekrar denedim. Aynı sonuç. Tekrar denedim. Aynı sonuç. Bir daha. Yapabiliriz. Başarabilirdik. Değişen hiçbir şey yoktu ama son kalan umut kırıntılarıma tutunup bir daha denedim. Odayı dolduran kalp atış sesleriyle gülümsedim. Başarmıştı. Biz başarmıştık. Kahkaha attım. Elimdeki makineyi yerine yerleştirip yere oturdum. Diğerleri hemen müdahale etmeye başlamıştı. Ne kadar yerde oturdum bir fikrim yok. En son ayaklanıp acilden dışarı çıktım. Koridorda bekleyen askerin yakınları yanıma gelip durumunu sormaya başladılar. " Lütfen iyi olduğunu söyleyin,lütfen " diye sormuştu. Aralarında en iri yarı olan kişi bunu sormuştu. Gülümsedim. Elimi omzuna atıp sıktım. " Şuan durumu iyi arkadaşınızın " sözlerimi önce kaşlarını çatıp dinledi ardından beni onaylamak ister gibi. " İyi " diye mırıldandı. Başımı aşağı yukarı salladım. " İyi " diye onu onayladım. Beni beklenmedik bir hareketle kendine çekip sarıldı. Önce şaşırsamda karşı çıkmadım. Diğerleri derin bir oh çekip birbirlerine sarılıyorlardı. İçlerinden biri " Ben dedim komutanım bizi bırakmaz dedim " deyip gülüyordu.Bana sarılan kişi kaşlarını tekrardan çatıp konuşmaya başladı. Onun konuşmasıyla tekrardan herkes bize odaklandı. " Şuan nasıl peki " diye sordu. Nefesimi dışarı verip konuşmaya başladım. Diğerleri dikkatli bir şekilde bize bakıp dinliyorlardı. Aralarında sanırım söz hakkı bu kişideydi. " Hastanın kalbi müdahale ederken üç kere durdu " deyip diğerlerine gözümü gezdirip devam ettim." Ama geri hayata dönmeyi başardı. Şuan halen müdahale ediliyor ama zannedersem müdahale edildikten sonra normal odaya alınır. Hastanın iyi olduğundan emin olduktan sonra görebilirsiniz. Sizlere gerekli bilgiler zaten verilecektir. Geçmiş olsun " deyip arkamdakileri geride bırakıp, bahçeye çıktım. ♠️♠️ Bankta oturmuş, başımı arkaya yaslanmış gözlerim kapalı oturuyordum. Kaç saattir buradayım bilmiyordum. Yanımda bir hareketlik olunca gözlerimi yinede açmadım. Açmak istemiyordum. Böyle herşey daha iyiydi. " Oturabilir miyim " diyen Fatih hocanın sesiyle başımı olumlu anlamda salladım. " Ne kadar iyi bir iş çıkardığının farkında olduğunu düşünüyorum Efsun " Konuşmadım. O da zaten cevap vermeyeceğimi bilerek konuşmaya devam etti. " İyi değilsin Efsun. Neydi seni bu denli yaralayan. Bu tür olaylar yaşadığımızda sen normal sen olmuyorsun. Neden böyle tepkiler veriyorsun? " Gözlerimi yavaşça açıp onun olduğu tarafa dönmeyip keskin bir dille konuşmaya başladım. " Beni yaralayan birşey yok bu sizin kafanızda kurduğunuz bir sonuç. Ben hep olduğum kişiyim. Böyle tepki gösterdiğim için ben, ben olmuyorsam bu sizin bakış açınızdır. Askerler ölmek için yoklar, onlarında insan olduğunu bir hayatı olduğunu unutmazsanız sevinirim " diye konuşmamı sonlandırıp ayağa kalktım. Fatih hoca hemen ayağa kalkıp kolumu tuttu. " Öyle demek istemediğimi biliyorsun Efsun. Sadece yardımcı olmak istiyorum o kadar " " Sizden bir yardım istediğimi hatırlamıyorum. Ve bu neyin yardımı bilmiyorum ama beni yalnız bırakırsanız güzel olur " deyip kolumu elinden çekip hastaneden içeriye girip askerin durumunu öğrenmeye gittim.. ♠️♠️ Evettt uzun bir aradan sonra yeni bölümle karşınızdayım.Umarım beğenirsiniz. Bölüm nasıldı?Tahminler?? Beğeni, yorum ve puanlarsanız sevinirim.Diğer eserlerimede bakarsanız güzel olur. İyi günler dilerim ❣️