O akşam.
Damla odasında yatağın kenarında oturuyordu.
Kapı çalındı.
“Gel.”
Annesi içeri girdi. Yüzünde o tehlikeli plan yapan anne gülümsemesi vardı.
Damla hemen anladı.
“Ne yaptın…”
Annesi gayet rahat bir şekilde konuştu:
“Efe’nin annesiyle konuştum.”
Damla gözlerini kapattı.
“Anne…”
“Bak Damla, çocuk buraya yeni taşınmış. Hiç kimseyi tanımıyor. Sen de bütün yaz evde sıkılıyorsun.”
“Ben sıkılmıyorum.”
“Damla.”
O ton.
Kaçamazdı.
“Yaz boyunca Efe’ye biraz eşlik edeceksin. Mahalleyi gösterirsin, birlikte vakit geçirirsiniz.”
Damla sinirle ayağa kalktı.
“Anne ben bakıcı mıyım?!”
“Abartma. Sadece arkadaş olacaksınız.”
“Ben istemiyorum!”
Annesi bir an sustu. Sonra daha yumuşak ama ciddi bir sesle konuştu:
“Damla… biraz dışarı çıkman gerekiyor.”
O cümle…
Tam kalbine oturdu.
Damla hiçbir şey diyemedi.
Annesi kapıya yönelirken son bir şey söyledi:
“Yarın Efe bize gelecek.”
Kapı kapandı.
Damla olduğu yerde kaldı.
Yarın.
Efe.
Burada.
Kalbi yine hızlandı.
Ama bu sefer…
Sadece heyecandan değildi.