O sabaha kadar her şey güzeldi, olmasa bile…
Damla öyle olsun istiyordu. Bu yüzden öyleymiş gibi davranıyordu.
Ama aslında damlanın hayatında hiçbir şey yolunda gitmiyordu.
Okullar kapanmış,yaz sonunda gelmişti. Neden mi “sonunda” çünkü o sene hiç güzel değildi.
Damla lise 2. Sınıf öğrencisiydi, derslerin zorluğu ve damlanın derslerdeki başarısızlığı bir yana, arkadaşlarıyla olan ilişkisi daha beterdi. Yani sosyal hayatı, dersleri, ailesi ile ilişkisi, fiziği, hepsi zaten berbattı, bu sene hepsi daha da berbat oldu. Anksiyetesi daha da tavan yaptı. Ve şu anda yazın son 1 ayı kalmıştı.
Peki ne değişti?
Ne düzeldi?
Ne!
Hiçbir şey mi?
Evet doğru duydunuz,hiçbir şey değişmedi. Peki bu kalan 1 ayda bişey değişebilecek mi.
Hiç sanmam…
Yazın başından beri yapamadığı şeyi şimdi kalan şu 1 ayda yapabilir mi?
Hiç sanmam…
Peki o sabah ne oldu?
Damla o sabah saat 12 civarlarına kadar uyudu, yazı en iyi şekilde kullanıyordu.
Saat 12:13 de uyandı. Ve camdan dışarı baktı,aşağıda kamyon vardı ve eşya taşıyan bir kaç kişi. Ama onun gözü bir kişiye doğru kaydı…
İsmi mi,
Bunu damlada bilmiyordu.
Çocuk uzun boylu siyah saçlı açık tenliydi, gözlerini sık sık kırpıyordu elinde bir koli ve yüzünde de bu durumdan asla memnun olmayan bir ifade
Çocuk elindeki koliyi kamyondan indirirken bir an durdu. Sanki çok yorgunmuş gibi derin bir nefes aldı. Damla farkında olmadan biraz daha cama yaklaştı.
Aşağıda hareketlilik devam ediyordu. Koliler, eşyalar, sesler… ama Damla’nın aklında sadece o çocuk vardı.
Kimdi?
Kaç yaşındaydı?
Buraya mu taşınmıştı? Damla gözlerini kısmış hâlde aşağıyı izlemeye devam etti.
Çocuk bu sefer başını kaldırdı.
Göz göze geldiler.
Damla bir anda geri çekildi, kalbi garip bir şekilde hızlanmıştı. Ne olduğunu anlamadı. Sanki yakalanmış gibi hissetti.
“Saçmalama…” diye mırıldandı kendi kendine.
Yavaşça tekrar cama yaklaştı.
Çocuk hâlâ oradaydı. Ama bu sefer bakmıyordu. Birine bir şey söylüyor, sonra tekrar kolileri taşımaya devam ediyordu.
Damla içinden bir sesin konuştuğunu hissetti:
“Yeni biri…”
Bu düşünce bile tuhaftı. Çünkü Damla için “yeni” demek genelde iyi bir şey demek değildi.
Yeni okul = kötü
Yeni insanlar = daha kötü
Yeni başlangıçlar = genelde hayal kırıklığı
Ama bu sefer…
Farklı mıydı?
Damla bunu düşünmek istemedi. Çünkü umut etmek demek, hayal kırıklığına hazır olmak demekti.
Ve o artık buna hazır değildi.
Ama yine de…
Gözlerini ondan alamıyordu.