"Helen..." dedim yorgun ama kararlı sesimle.
"Bunu kanıtlamak için ne gerekiyorsa yapacağım. Tamam mı? Gerekirse beni öldür."
"Kanıtla." Dedi göz devirerek.
"Ö-...Ölmemi mi istiyorsun?..." dedim yutkunarak.
"Bir sorun var mı? Bunu yapabileceğini söyledin. Ayrıca gözlerin çok güzel. Onları bir camda saklamak ve resmini çizmek istiyorum."
"...tamam...yapacağım..." dedim titreyen sesimle.
"Sen ciddi misin?" Dedi dediklerime az da olsa şaşırarak.
"Evet..." dedim ve iplerimi çözmeye başladı.
"Sadakatini kanıtladın, seni öldürmeyeceğim ama bir süre bu evden çıkmayacaksın. Ayrıca telefonunu bana ver."
"Şey ama..." dedim yutkunarak. Polisi aramamıştım ama telefonumdan da olmak istemiyordum.
"Ash, telefonunu ver." Telefonumu aldı ve içindeki kartı çıkardı.
"Bana güveniyor musun?..." diye sordum sessizce.
"Evet ama tedirginim, Ashley..." Dedi sakince. Şuan oturma odasındaydık. Yanıma oturdu ve elleriyle saçını karıştırdı. Çok büyümüş vede kaslanmıştı. Ben 20, o ise 21 yaşındaydı.
Ona sordum. "Sence biz... bilmiyorum... eskisi gibi olabilir miyiz? Sevgili?" Kızardım, bunu söylememi beklemiyormuş gibi şaşırdı. Onu çok seviyordum ve aşıktım.
"Sen gerçekten bunları gördükten sonra yine de benimle sevgili olmak mı istiyorsun?"
"Evet" dedim sakince.
"Pekala, o zaman artık... sevgiliyiz." Kızardı ve çok tatlıydı. Küçükken sadece kendini düşünen bencil bir pislik olsa da bunu yansıtmıyordu. Hala öyledir belki diye düşündüm ve kıkırdadım.
Dudaklarımız birbirine yaklaştı ve beni öptü. Dudağı yumuşacıktı. Bir anlığına dünyadaki en mutlu insan gibi hissettim.