"Neden?... Ashley, neden beni hiç ziyarete etmedin? Hastanede olduğum tüm haberlerde yayınlanmıştı ve görmemene imkan yoktu."
Bana kırılmış bir ifadeyle baktı. Onu çok kırmış olmalıydım. Hala kolyemi sakladığına göre 7 yıl aradan sonra beni gördüğünde aslında hatırlamış ancak unutmak ve sevmediğini göstermek istemişti.
"B-Ben çok üzgünüm. Ailemi biliyorsun... izin vermiyorlardı, bir akıl hastanesine gitmeme..."
Dedim duygusal bir ifadeyle. Açıkçası ben de buna kırılmıştır ama o haklıydı.
"Herneyse... bunları unutalım, tamam mı? Polise haber mi verdin? Son kaçırılma olaylarından sonra beni arıyorlardı. Seni buraya onlar mı gönderdi?"
"Kapkek... benim... Ash. Eski Ash. Beni buraya kimse göndermedi. Seni özledim ve seni sevdiğim için geldim!..."
"Ben de seni özledim, Ashley... Ama burada kalamazsın. Zarar görmeni istemiyorum. Benden uzak durmalısın."
"Seni asla bırakmam! Asla... Bir daha asla..."
Onun koluna dokundum ve gözlerinin içine baktım.
Eski bir samimi ses "Pekala. (:" Dedi ve son hatırladığım şeyler bunlardı.
Gözümü açtığımda bir bodrum katında, bir sandalyeye bağlıydım. Lanet olsun...
"Beni öldürecek misin?" Umursamasam da sordum. Eğer beni biri öldürecekse bunun Helen olmasını dilerdim.
"Sadece bir şeyden emin olmalıyım." Dedi Helen.
"Ne? Benim sevgim mi?" Diye sordum.
"Sadakatin. Polise gitmediğinden ve polise gitmeyeceğinden emin olacağım. Ve şey, bir hafta burdasın. Yeni evine hoşgeldin, canım. (:"
"Helen..." Terlemiştim. O harbiden de eski Helen değildi. O delirmişti.