Bana gülümsediğinde ben de ona gülümsedim.
"Çok tatlı..."
"Sağol" diyince bunu sesli söylediğimi fark edip kızardım.
"Lanet olsun... sesli mi söyledim?"
"Evet." Kıkırdadı.
Masama yaklaştı ve bana kağıt kalem vermemi istedi.
O tam bir ressam... ondan çok hoşlanıyorum.
Ona kağıt ve kalem getirdim. Çizmeye başlarken konuştu.
"Turnuva yarın."
"Hala eksiklerim var gibi hissediyorum."
"İyi olacaksın, Ash."
"Değil mi? En fazla dayak yerim. xd. O değil de, bana güzel resim çizmeyi öğretir misin? Ben de sana temel kick box öğretirimm"
"Şey, tabi. Sen gerçekten öğrenmek ister miydin?"
"Elbette istiyorum! Seni seviyorum, Seni istiyorum, senin sevdiğin şeyleri de öğrenmek istiyorum."
Onu yanlışlıkla ittim ve yatağa düştü. O ayağa kalkarken ben onun üzerine düştüm.
"Oh, olamaz! Ben çooook üzgünüm, kapkek!"
"Sorun değil, sadece... Bir dahaki sefere bana dokunmak istiyorsan sorabilirsin."
Bunu dediğinde utançtan ölecektim.
"Ben öyle birşey-"
"İstedin." Dedi soğuk sesiyle. Ama yine de samimiydi. Benimle dalga geçiyor gibiydi.
*SONRAKI GÜN*
Turnuva zamanı gelmişti. Herkes hazırlıklarını yaparken bandajımı sarıyordum. Helen'e gülümsedim. O da gelmişti. Bana bakıp gülümsedi. Kolyemi çıkardım. Mavi güzel bir kolyeydi. O kolyeyi Helen'e uzattım.
"Kolyemi Saklar Mısın?"
"Olur" Dedi soğuk ama tatlı sesiyle.
Turnuvadan sonra bayılmışım ve gözümü hastanede açtım.
Helen yoktu. "Helen..." diye mırıldandım. Doktor uyandığımı anlayınca bana kalkmam için yardım etti. "Helen nerede?"
Doktor bana bir mektup verdi ve bunu bir arkadaşımın bana verdiğini söyledi.
Hayatım;
Bu şehirden sonsuza kadar ayrılıyorum. Bunu bildirmek ve sana veda etmek istedim. Ayrıca Facebook'dan da engelliyorum. Nedenini biliyorsun. Seni seviyorum.
Polislere yakalanmamak için şehirden gittiğini ve aslında bir eski okulundaki cinayeti işleyen bir suçlu olduğunu biliyordum. Ama onu seviyordum. Ve gitmesine asla izin vermeyecektim. Ne pahasına olursa olsun onu bulacaktım.