İçeriğe geç

Kolyemi Saklar Mısın?

Bölüm 2 · 2 dk okuma

Kolyemi Saklar Mısın?

Bölüm 2

Bilmiyorum, Ash. Gerçekten...

Korkarak ve kalbim ata ata bildirime baktım.

"Bilmiyorum, Ash. Sen çok güzelsin. Ve en yakınımsın ama o zorbalıklardan sonra bunun senin yaptığın bir şaka olmadığını nereden bileceğim?"

Yüzümü buruşturdum. O benim de zorba olduğumu mu düşünüyordu? Onun için yaptığım onca şeyden sonra... ama bir yönden haklıydı. Ben asla onun sevgilisi olamazdım. O fazla yakışıklıydı. Yanii, bana göre... çoğu insan Helen'in bir ucube olduğunu söyler ama ondan çok hoşlanmaya başladım. Lanet olsun, bu histen nefret ediyorum.

Hiçbir şey yazmadan laptop'u kapattım. Sonraki Gün okulda sürekli göz göze gelsek de ona aldırış etmemeye çalıştım.

O da bunu fark etmiş olacak ki akşam telefonundan bana yazdı.

"Bugün bana selam vermedin..."

"Beni reddettin ve hislerimi sana açıkladım. Utanmam normal değil mi?"

"Seni reddetmedim. Daha önce kimse bana bunu demediği için şüpheye düştüm. İstersen deneriz."

"Bekle, gerçekten mi?"

"Sevgilim olur musun?"

"Evet!"

"(:"

Yatağımda uzanıp attığı gülücüğe bakıyordum. Kızarmıştım, hemde baya. Şuan çıldırıyordum ve bu halimi görmesini şahsen istemezdim.

Helen 2 dakika sonra başka bir mesaj yazdı.

"Şey, seni çizmiştim. Eğer gösterirsem benim bir psikopat olduğumu düşüneceğinden korktum. Görmek ister misin?"

"Vay be, tabii!!"

*Fotoğraf*

"Vay canına... Bu harika. Daha önce kimse beni resmetmemişti. Bunun için sağol."

"Sonuçta artık sevgilimsin."

"Bunu sevgili olmadan önce çizdiğini söylemiştin. Benden hoşlandın mı?"

"(:"

Cevap vermek yerine bu emojiyi atmayı tercih etti. Yine de çok tatlıydı.

"Yemek yedin mi, kapkek?" Dedim.

"Sayılır, ya sen? Sonuçta kick box'cusun. Sağlığına dikkat etmelisin."

"Aslında bir şey yemedim, henüz. Ama birazdan yemek yiyeceğim, yani sorun yok. Ve sağol. (;"

"Kick Box demişken. Okuldaki turnuvaya katılacak mısın? 1 Ekim'de olan."

Tabiki katılacaktım. Orada kendimi göstermeliydim. Her ne kadar herkes bana tomboy sürtük dese de. Aslında umurumda değil.

"Elbette! Orada birinci belli, ben!!"

Helen'in telefonun arkasında kıkırdadığını hissedebiliyordum ve bunu düşünmek bile kalbimin hızlı atmasına neden oluyordu.

"Eminim." Dedi arkamdan gelen sesiyle. Hemen arkamı döndüm ve onu gördüm. Annem içeriye almıştı, arkadaşım diye muhtemelen. Onu görünce gülümsedim.

Bölüm sonu

0 yorum

Bu bölüme henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz.