Bölüm 53

Rojbin, elindeki poşetlerle apartmanın dar merdivenlerini tırmanırken ayakkabısının tabanı bir anda kaydı. “Ayy!” Plastik poşetler havada bir an süzüldü, sonra yere inen patatesler dört bir yana dağıldı. Alt katta kapıcılık yapan babası camdan dışarı bakarken iç çekti: “Yine mi kızım...” Rojbin’in hayatı tam olarak buydu: Dengesizlik, telaş ve düşme ihtimali. Ama o hiç şikâyet etmezdi. Köyden şehre, üniversite okumak için gelmişti. Küçük bir odada, annesi, babası ve iki kardeşiyle yaşıyordu. O, bu binada yaşayan herkesin “kapıcının sakar kızı”ydı. Fakat o gün, hayatı değişecekti. Asansör kapısı "ding" diye açıldığında, karşısında siyah takım elbisesi, elinde kahvesiyle Efe duruyordu. Efe, binanın en üst katındaki ofis katında çalışıyordu. Kendi şirketinin genç CEO’suydu. 30 yaşlarında, geniş omuzları, sert bakışları ve vücudu adeta fitness reklamından fırlamış gibiydi. Rojbin, yere düşen patateslerden birini alırken başını kaldırdı. “Affedersiniz ben—” Göz göze geldiler. Efe bir an durdu. Gözleri Rojbin’in hafif dağınık saçlarına, kıpkırmızı yanaklarına takıldı. Yavaşça gülümsedi ama gülüşünde bir başka şey daha vardı. İlgi… ve biraz da şehvet. “Sık sık düşer misin, yoksa beni görünce mi oldu?” Rojbin’in yüzü kıpkırmızı oldu. Kalbi göğsünden çıkacak gibi çarpıyordu. “Şey... patates yüzünden.” Efe, ona eğilmeden sadece gözleriyle inceledi. Sonra eliyle bir patates uzattı, ama o an parmakları istemeden birbirine değdi. Rojbin’in içinden bir ürperti geçti. O anda bilmiyordu… Ama bu karşılaşma, hem onu hem Efe’yi beklenmedik bir hikâyenin içine sürükleyecekti.