Günler geçtikçe Reeve ile Anna arasındaki çekim durdurulamaz bir hal alıyordu. Reeve, her fırsatta Anna’nın yanında bitiyor, ders aralarında onunla konuşmak için yollar arıyordu. Saint Jude Koleji’nin muazzam kütüphanesi, ikisinin gizli sığınağı haline gelmişti.
Güneşli bir salı öğleden sonrasında Anna, kütüphanenin tarih bölümündeki yüksek raflardan bir kitaba uzanmaya çalışıyordu. Parmak ucunda yükseliyor ama kitabı bir türlü kavrayamıyordu. Tam pes etmek üzereyken, arkasında beliren sıcak bir bedenle irkildi. Reeve, Anna’nın tam arkasında durmuş, uzun kolunu uzatarak kitabı tek hamlede raftan almıştı.
Anna aralarındaki mesafesizliği fark ettiğinde nefesini tuttu. Reeve’in göğsü, Anna’nın sırtına hafifçe temas ediyordu. Reeve hemen geri çekilmedi; aksine, eğilip başını Anna’nın omzunun hemen üstüne getirdi. Kulağına kadar ulaşan ılık nefesi Anna’nın tüylerini diken diken etti.
"Yardım istemekten korkmamalısın Anna... Özellikle benden," diye fısıldadı Reeve. Ses tonundaki derinlik, kütüphanenin sessizliğinde yankılandı.
Anna başını yavaşça döndürdü. Yüzleri birbirine o kadar yakındı ki, Reeve’in bakışlarındaki yoğunluğu ve gözlerindeki koyu kahve tonları en ince ayrıntısına kadar görebiliyordu. Yanakları al al olan Anna, tuttuğu nefesi yavaşça dışarı verdi. "Ben... kendi başıma halledebilirim sanmıştım."
"Tek başına halletmek zorunda değilsin," dedi Reeve, kitabı Anna’nın titreyen ellerine tutuştururken. Parmakları yine birbirine değdi ve ikisi de o kaçınılmaz elektriklenmeyi hissetti.
Ancak bu büyüleyici an, kütüphane koridorunun başında çınlayan yüksek topuk sesleriyle aniden bölündü. Poppy, mükemmel makyajı ve dik duruşuyla raf aralığında belirdi. Gözleri önce ikisinin arasındaki mesafesizliğe, ardından birleşen ellerine kaydı. Kıskançlık ve öfke dolu bir öksürükle sessizliği bozdu.
"Reeve! Buradaymışsın," dedi Poppy, sesine abartılı bir neşe katarak. Doğrudan aralarına girdi ve Reeve’in koluna yapıştı. "Annemler kulüpte akşam yemeği için sabırsızlanıyor. Ailelerimiz bizi bekliyor, hemen çıkmalıyız."
Reeve, Poppy’nin kolunu tutmasından rahatsız olarak kaşlarını çattı. "Poppy, şu an bir şey yapıyorduk."
"Önemli bir şey değildir eminim," dedi Poppy, Anna’ya tepeden bakan buz gibi bir bakış fırlatarak. "Haydi Reeve, gecikiyoruz."
Reeve, Poppy tarafından çekiştirilerek kütüphaneden çıkarılırken, arkasını dönüp Anna’ya özür dilercesine baktı. Anna ise buruk bir tebessümle başını salladı. Poppy her seferinde aralarına giriyor, onları ayırmak için aile bağlarını bir silah gibi kullanıyordu. Fakat bilmediği bir şey vardı: Bu engeller, Reeve’in Anna’ya olan tutkusunu ve arzusu körüklemekten başka bir işe yaramıyordu.