Kök ve Gövde

“Senin anlattığın hayatta yaşayalım, Alpkan. Senin olduğun her yerde yaşayabilirim. Sen yoksan nefes yok, yaşam yok.” Annemin kafasında bir delik açıldı, Benim aklımda hiç kapanmadı o delik. Kendimi iyileştirmeden psikolog oldum. Sinir hastası babamı da iyileştiremedim. Yalnızlık her geceme pusu kurdu. Her gece karabasan misali yapıştı boğazıma. Ta ki, iki farklı renkte olan ve tek bir bedende bulunan gözlere bakana dek. Hayatıma lavanta özü oldu. Sakinleştirdi, yatıştırdı. Köklerimde can bularak ayakta kaldı, gövdem oldu. Bende onun kiralık bakıcısı. Geceyarısı barında sayısız macera ve sayısız acı… Maceramın sonunda mutlu olmak istedim. Gövdeme yaslanıp gölgemde soluklanan çocuklarım olsun istedim. Ben Arin, ben ilk defa yaşamayı bu denli benimsedim.