Yuşimi portalın içinden öyle bir hızla fırladı ki, kendini bir film setinin ortasında, kameraların ve ışıkların arasında buldu. Etraf toz duman, herkes bir tarafa koşuşturuyor. Yuşimi üstünü silkeleyip ayağa kalktı, saçındaki portakal kabuğunu fırlatıp attı. Ula burası neresi? Set mi, düğün salonu mu, Işıkları kim kapattı, fatura mı gelmedi, diye bağırdı. Tam o sırada karşısında, sırtında kocaman bir tahta kutu taşıyan, alnında lekesiyle aşırı ciddi duran bir çocuk gördü: Tanjiro. Yuşimi, Tanjiro’nun yanına gidip kutuya bir tekme attı. Hey uşağum ,Ne taşıyorsun bu kutuda? Kaçak çay mı, yoksa memleketten peynir mi getirdin, Ver de bir tadına bakalım
Tanjiro şok içinde, Dur! O kutuda kardeşim var!, diye bağırınca Yuşimi’nin tepesi attı. Kardeşini kutuya mı koydun? Haçan sen ne biçim abisin? Biz Trabzon’da uşakları fındık sepetine koyarız da, bu bildiğin gardırop, Yazık değil mi kıza, nefes alamaz orada, turşu mu kuruyorsun, diye saydırmaya başladı. Tanjiro tam Nezuko güneşten korunuyor... diye açıklama yapacakken Yuşimi elini havada salladı: Bırak bu ayakları, Güneş kremi mi yok dünyada? Ver o kutuyu bana, kızı bir çıkaralım da iki çift laf edelim, içim şişti.
O sırada setin ortasındaki dev televizyonda bir haber belirdi. Keziban, ekranın öbür ucunda, elinde bir örgü şişiyle Beni kurtarın. Buradaki uşaklar uçuyor, kaçıyor, ellerinden ateş çıkarıyor, Annem beni eve bekler, dolma soğudu, diye ağlıyordu.
Yuşimi ekrana bakıp bir kahkaha patlattı: Aha! Bizim Keziban, Kız bu yine nerede gaza geldi de televizyona çıktı? Kesin bedava yemek var dediler de koştu safım benim, Tanjiro’ya dönüp, Bak uşağum, seninle sonra hesaplaşacağız. Şu kutudaki kızı da düzgün bir yere çıkar, çocuk dambıl gibi oldu sırtında, dedi ve ekranın olduğu yöne doğru, arkasına bakmadan koşmaya başladı. Kezibaan bekle beni, geliyorum seni kurtarmaya... ya da dalga geçmeye, hangisi önce olursa.