Elif ile Mert, gece boyunca durmadan koştular.
Güneş doğarken ormanın kıyısındaki eski bir kulübeye sığındılar. İkisi de yorgundu ama Elif'in avucunda sımsıkı tuttuğu USB bellek, bütün soruların cevabını taşıyor gibiydi.
Kulübenin köşesinde tozlanmış eski bir dizüstü bilgisayar vardı. Mert cihazı çalıştırmayı başardı.
USB'yi taktılar.
Ekranda tek bir klasör belirdi:
"PROJE: UYANIŞ"
Dosyalar açıldıkça gerçek yavaş yavaş ortaya çıktı.
Yıllar önce gizli bir kuruluş, insanların hafızasını değiştirebilen bir teknoloji geliştirmişti. Deneyler başarısız olmuş, birçok kişi hayatını kaybetmişti. Elif ise hayatta kalan tek denekti. Hafızası silinmiş, bambaşka bir hayat yaşaması sağlanmıştı.
En son videoyu açtıklarında Elif'in babası ekrana çıktı.
"Eğer bu kaydı izliyorsan, planın son aşamasına geldin. Kuruluşun merkezinde bulunan ana sunucu yok edilmeden bu kabus bitmeyecek. Gerçeği dünyaya duyurmanın tek yolu bu."
Video bitti.
O sırada bilgisayarın ekranı bir anda karardı.
Ardından tek satırlık bir mesaj belirdi:
"Konumunuz tespit edildi."
Mert ayağa fırladı.
"Burayı buldular!"
Dışarıdan araç sesleri yükseliyordu.
Elif derin bir nefes aldı. Artık kaçmaktan yorulmuştu.
"Hayır," dedi kararlı bir sesle.
"Bu kez biz onların peşine gideceğiz."
İkili, USB'deki koordinatları takip ederek kuruluşun merkez binasına doğru yola çıktı.
Devasa çelik kapının önüne geldiklerinde kapı kendiliğinden açıldı.
İçeriden tanıdık bir ses yankılandı:
"Hoş geldin, Denek 17."
Elif başını kaldırdı.
Sesin sahibi karanlıktan yavaşça çıktı.
Ve Elif'in yüzü bembeyaz kesildi.
Çünkü karşısındaki kişi...
Kendisiydi.
Tıpatıp aynı yüz, aynı gözler, aynı ses.
Gizemli kadın gülümsedi.
"Ben başarısız denek değilim, Elif."
"Ben... senden önce yaratılan ilk kişiyim."
Elif ile Mert donup kaldılar.