Gece yarısı olmuştu.
Yağmur, eski fabrikanın çatısına sertçe vururken Elif, bulduğu anahtarı avucunda sıkıyordu. Mert sessizce etrafı kontrol ediyor, en küçük seste bile irkiliyordu.
"Burada birileri var..." diye fısıldadı.
Elif cevap vermedi. Çünkü karşı duvardaki dolabın kapağı aralıktı.
Yavaşça dolaba yaklaştı.
Kapıyı açtığında içeride tek bir şey vardı.
Koyu kırmızı renkte, kalın bir dosya.
Üzerinde büyük harflerle sadece şu yazıyordu:
"DENEK 17"
Elif'in nefesi kesildi.
Dosyayı açar açmaz eski fotoğraflar yere saçıldı.
Fotoğrafların birinde çocuk yaşta bir kız vardı.
Diğerinde aynı kız, beyaz önlüklü insanların arasında korkuyla kameraya bakıyordu.
Son fotoğrafı gören Elif'in elleri titremeye başladı.
Çünkü fotoğraftaki kişi...
Kendisiydi.
"Bu... imkânsız..." diye mırıldandı.
Tam o anda fabrikanın ışıkları bir anda yandı.
Koridor boyunca ayak sesleri yankılandı.
Bir hoparlörden boğuk bir ses duyuldu.
"Denek 17 bulundu."
"Yakalama ekibi harekete geçsin."
Mert, Elif'in kolundan tuttu.
"Koş!"
İkisi de karanlık koridorlarda hızla kaçmaya başladı. Arkalarından gelen ayak sesleri giderek yaklaşıyordu.
Bir kapıya ulaştıklarında kapı kilitliydi.
Mert omzuyla kapıya yüklendi.
İlk denemede açılmadı.
İkinci denemede de...
Tam arkalarındaki koridorda siyah kıyafetli siluetler görünmeye başladığı anda Mert son kez bütün gücüyle kapıya vurdu.
Kapı büyük bir gürültüyle açıldı.
İçeri girdiklerinde karşılarında, duvarı tamamen kaplayan dev bir ekran vardı.
Ekran kendi kendine açıldı.
Ve ekranda tek bir cümle belirdi:
"Gerçek sandığınız hayat, bugün sona eriyor."
Elif ve Mert donup kaldılar.
Çünkü ekranın yansımasında, arkalarında sessizce duran bir kişi vardı...