Kapıdan giren adamın sesi hâlâ odada asılıydı.
“Baban seni çok iyi saklamıştı.”
Elif o cümleyi duymuyor gibiydi. Sanki kelimeler ona ulaşmadan havada parçalanıyordu. Elindeki fotoğrafa baktı tekrar… çocukluk hali… yanında duran o yabancı çocuk…
Ve arkasındaki yazı:
“KIZIL GECE PROTOKOLÜ – HEDEF: ELİF KARACA”
“Elif…” diye fısıldadı kendi kendine. “Ben kimim?”
Aras cevap vermedi. Çünkü o an gözleri sadece kapıdaydı.
Adam bir adım daha attı.
“Dosyayı getirin,” dedi sakin bir sesle. “Kız bizimle gelecek.”
Aras silahını daha sıkı kavradı.
“Bir adım daha atarsan, bu konuşma burada biter.”
Adam gülümsedi.
“Sen artık emir verecek pozisyonda değilsin, Aras.”
Elif bir adım geri çekildi.
“Aras…” dedi titreyerek. “Beni neden istiyorlar?”
Aras ilk kez Elif’e baktı.
Ve o bakışta sertlik yoktu.
Bir şey vardı… pişmanlık gibi.
“Çünkü,” dedi yavaşça, “sen o gecede ölmedin.”
Elif’in kalbi duracak gibi oldu.
⸻
Bir anlık sessizlik çöktü.
Sonra Elif’in zihninde bir şey kıpırdadı.
Bir ses…
Uzak bir bağırış…
Cam kırılması…
Ve kızıl bir ışık.
Elif gözlerini kapattı.
Bir anda yere dizlerinin üzerine çöktü.
“Hayır…” dedi fısıltıyla. “Hayır, bu olamaz…”
Aras hemen yanına eğildi.
“Ne gördün?”
Elif nefes alamıyordu.
“Bir bina… yanıyordu…”
Gözleri doldu.
“İçeride insanlar vardı…”
Başını tuttu.
“Ben… ben oradaydım.”
⸻
Kapıdaki adam sabırsızlandı.
“Zaman doluyor.”
Aras ayağa kalktı.
“Son kez söylüyorum,” dedi.
“Geri çekil.”
Ama adam sadece Elif’e baktı.
“Hatırlamaya başladın, değil mi?”
Elif başını kaldırdı.
Gözleri artık korku değil… şok doluydu.
“Sen…” dedi. “Sen beni orada gördün.”
Adam başını salladı.
“Tabii ki.”
Bir adım daha attı.
“Çünkü o geceyi planlayanlardan biri de benim.”
⸻
O an her şey değişti.
Aras’ın yüzü tamamen karardı.
“Sen…”
Silah sesi yankılandı.
Ama bu kez Aras ateş etmemişti.
Adam bileğini tutuyordu.
Elif çığlık attı.
Kaos bir anda patladı.
⸻
Aras Elif’i kolundan çekti.
“Şimdi!” dedi sertçe.
Elif sendeledi. “Nereye?!”
Aras kapıyı işaret etti.
“Hatırlamak istemiyorsan, yaşamalısın!”
Elif son kez arkaya baktı.
Adam gülüyordu.
“Kaç Elif… kaç. Ama geçmişin senden daha hızlı.”
⸻
Koştular.
Yağmur yüzlerine çarpıyordu.
Şehir artık bir kaçış yeri değil, bir tuzak gibiydi.
Elif nefes nefese bağırdı:
“Ben orada ne yaptım?!”
Aras koşarken cevap verdi:
“Hayatta kaldın.”
Elif durdu bir an.
“Bu kadar mı?!”
Aras ona döndü.
Ve ilk kez gerçeği saklamadı.
“Hayır.”
Bir saniye sustu.
“Sen herkesi öldüren şeyin başlangıcıydın.”
⸻
Elif’in gözleri büyüdü.
“Ben mi?!”
Aras başını salladı.
“Ve seni bu yüzden istiyorlar.”
Motor sesleri yeniden yaklaşıyordu.
Bu kez daha fazla.
Aras Elif’in elini tuttu.
“Artık geri yol yok.”
Elif titredi.
“Ben kimim?”
Aras cevap verdi:
“Bunu öğrenirsen… Kızıl Gece tamamlanır.”