Yağmur hâlâ yağıyordu.
Ama Elif artık yağmuru hissetmiyordu.
Sadece ellerindeki zarfı.
Aras’ın sözleri kafasının içinde yankılanıyordu: “Ya gerçeği öğrenirsin… ya da ölürsün.”
Motor sesleri yaklaşırken Elif’in nefesi sıklaştı.
“Eğer açarsam ne olacak?” diye fısıldadı.
Aras ona bakmadan cevap verdi:
“Artık geri dönemezsin.”
Elif yutkundu.
Ve o an karar verdi.
Zarfı yavaşça açtı.
⸻
İçinden tek bir şey çıktı.
Bir fotoğraf.
Ama sıradan bir fotoğraf değildi.
Elif bir an dondu.
Fotoğrafta kendisi vardı.
Ama bu fotoğraf eskiydi… çocukluk yıllarına aitti.
Yanında bir erkek çocuk daha vardı.
Elif’in hatırlamadığı biri.
Fotoğrafın arkasında bir yazı vardı:
“KIZIL GECE PROTOKOLÜ – HEDEF: ELİF KARACA”
Elif’in dizleri boşaldı.
“Bu… bu ne?” dedi titreyerek.
Aras’ın yüzü sertleşti.
“Şimdi anladın mı?” dedi.
Elif başını kaldırdı. Gözleri doluydu.
“Beni… neden hedef alıyorlar?”
Aras bir an sustu.
Sonra gerçeği söyledi:
“Çünkü sen sadece bir tanık değilsin.”
Bir adım yaklaştı.
“Sen, o gecenin parçasısın.”
⸻
Elif nefes alamıyordu.
“Ne gecesi?! Ben hiçbir şey hatırlamıyorum!”
Aras gözlerini kaçırdı.
“Hatırlamaman gerekiyordu zaten.”
Tam o anda dışarıdan bir patlama sesi geldi.
Bina sarsıldı.
Aras anında silahını çekti.
“Geldiler.”
Elif panikle geri çekildi. “Kim?!”
Aras gözlerini kapıya dikti.
“Gerçeği saklayanlar.”
⸻
Kapı kırıldı.
Ama bu kez içeri girenler maskeli değildi.
Takım elbiseli, profesyonel görünümlü adamlardı.
Ve en öndeki kişi… Elif’i görünce durdu.
Gülümsedi.
“Hoş geldin Elif.”
Elif dondu.
“Beni… tanıyorsun?”
Adam başını salladı.
“Tabii ki.”
Aras bir adım öne çıktı.
“Bir adım daha atarsan ölürsün.”
Adam Aras’a baktı.
“Sen hâlâ yaşıyor musun? Ne ilginç…”
Sonra Elif’e döndü.
“Baban seni çok iyi saklamıştı.”
Elif’in dünyası tamamen çöktü.
“Babam mı…?”
Aras’ın gözleri karardı.
“Demek sonunda geldik,” dedi sessizce.
⸻
Elif geri geri sendeledi.
“Ben… ben hiçbir şey anlamıyorum…”
Adam cebinden bir dosya çıkardı.
“Anlaman gerekmiyor,” dedi.
“Sen zaten bizimle başından beri bağlısın.”
⸻
Aras silahını kaldırdı.
Ama bu kez Elif’e baktı.
“Karar senin,” dedi.
“Ya onunla gelirsin…”
Kapıya baktı.
“…ya da benimle.”
Elif’in elleri titriyordu.
Fotoğraf hâlâ elindeydi.
Ve artık şunu biliyordu:
O gece sadece geçmişiyle ilgili değildi.
O gece… kim olduğunu öğrenme gecesiydi.