O gün sabah erken başladı.
Ne panik vardı,
ne telaş.
Sanki üçü de işe gider gibi hazırlanıyordu.
Villa kapısının önünde durdular.
Boran anahtarı çevirdi, kapıyı kilitledi.
"Evi kapattık mı?" dedi.
"Bak sonra zombiler girip Netflix açmasın."
Riven güldü.
"Merak etme, internet gidecek."
Karel arabanın bagajını kapattı.
"Gidiyoruz."
Bu kadar.
Ne dramatik veda,
ne son bakış.
Yola çıktı,Arabada müzik açıktı.
Normal bir gün gibi.
Boran direksiyondaydı.
"Lan," dedi,
"insan son gününde bir garip hisseder diye bekliyor ama…"
Riven camdan dışarı baktı.
"İnsan bilince garip olmuyor."
"Bilmemek korkutucu."
Karel arkada oturuyordu.
Telefonuna bakıyordu.
Zamanı kontrol ediyordu.
Saat yaklaşıyordu.
---
Karmara Forum'a geldiklerinde AVM hâlâ açıktı.
İnsan vardı.
Gürültü vardı.
Koku vardı.
Hayat… devam ediyordu.
Arabayı park ettiler.
Tam inerken
bir çığlık yankılandı.
Keskin.
Net.
İnsan sesi.
Boran bir anda doğruldu.
"AHA BAŞLADI—"
Ayağa fırladı.
Sonra…
karşıdan bir kız çıktı.
Gülüyordu.
Yanındaki arkadaşı da gülüyordu.
Meğer şaka yapmışlar.
Boran dondu kaldı.
Yavaşça tekrar koltuğuna oturdu.
"Ben…"
"Şey…"
"Hazırım sanmıştım."
Riven omzuna vurdu.
"Çok erken kahraman oldun."
Karel hafifçe gülümsedi.
"Dakikası var."
---
AVM'ye girdiler.
Plan basitti:
En üst kat.
Yemek katı.
Sinema tarafı.
Yüksek.
Kontrol edilebilir.
Riven'ın sevgilisi de gelmişti.
Riven ona hiçbir şey söylememişti.
"Sürpriz" demişti sadece.
"Birlikte vakit geçireceğiz."
Kız normaldi.
Hiçbir şeyden haberi yoktu.
Bu sırada Karel…
alt katta bir kafede beklerken biriyle tanıştı.
Kısa bir sohbet.
Basit bir muhabbet.
İstanbul klasiği.
Yanına çağırdılar.
"Dört kişilik takılalım."
Boran'ın yorumu gecikmedi:
"Bugün ya kıyamet kopacak ya da biz çok sosyalleştik."
---
Saat geldi.
Önce…
bir bağırış.
Sonra bir tane daha.
Sonra…
cam kırıldı.
AVM'nin içindeki uğultu bir anda değişti.
İnsan sesi vardı ama…
artık kelime yoktu.
Koşma vardı.
Çarpma vardı.
Ve biri düştü.
Karel sakince konuştu:
"Tamam."
"Şimdi."
---
Zombileri ilk başta öldürmediler.
Koştular.
Merdivenler.
Yürüyen merdivenler.
İnsanların çığlıkları arasından geçtiler.
En üst kata ulaştılar.
Kapalı bir alan buldular.
Saklandılar.
Beklediler.
Zaman geçtikçe sesler değişti.
İnsan sesi azaldı.
Başka bir şeye dönüştü.
Isırık sesleri.
Boğuk homurtular.
Boran fısıldadı:
"Tamam."
"Şimdi gerçekten başladı."
---
Saatler sonra…
AVM neredeyse sustu.
Karel ayağa kalktı.
"Artık başlıyoruz."
İlk başta hep birlikte en üst katı temizlediler.
Hızlı.
Sessiz.
Profesyonel.
Sonra ayrılma zamanı geldi.
Karel konuştu:
"Ben giriş katını alıyorum."
Boran hemen atladı:
"O zaman ben bir üst katı."
Riven kollarını açtı:
"Bana da en alt kat kaldı."
"Şerefsizler."
Karel Riven'a döndü:
"Alt kattaki bütün garaj girişlerini kapat."
"Ne varsa kilitle."
Riven başını salladı:
"Bende."
Silahları verdiler.
Boran'a kılıç.
Yanına silah.
Riven'a mızrak.
Ve tabanca.
Sonra ayrıldılar.
---
Karel aşağı indi.
Hızlıydı.
Çok hızlı.
Girişleri kapattı.
Kapıları zincirledi.
Yolları kesti.
Sonra bir giyim mağazasına girdi.
İçeride zombiler vardı.
Dakikalar sonra…
hiçbiri kalmadı.
Ve o sırada
arka taraftan dört kişi çıktı.
Titriyorlardı.
"Sen… sen kimsin?" dediler.
"Kurtarma ekibi misin?"
Karel'in yüzü değişmedi.
Gülümsedi.
Sıcak.
Samimi.
"Evet," dedi.
"Sizi kurtarmaya geldim."
"Sizi özgürlüğünüze kavuşturmak için."
Dört kişi önüne geldi.
Teşekkür ettiler.
Karel hafifçe eğildi.
"Yok," dedi.
"Gerek yok."
Sonra…
katana çıktı.
Tek hamle.
Dört kafa.
Yere düştüler.
Karel sakin bir sesle konuştu:
"Evet."
"Özgürsünüz."
---
Üst kata geri döndüğünde
yüzünde hiçbir şey yoktu.
"Ben geldim," dedi.
"Çıkabilirsiniz."
Kızlar titreyerek çıktılar.
Etraf…
kanlıydı.
Parçalanmış bedenler vardı.
"Çok korkmayın," dedi Karel.
"Onlar artık insan değildi."
Yemek katına geçtiler.
İçecek aldılar.
Oturup beklediler.
"Rahatınıza bakın," dedi.
"Biz işimizi bitiriyoruz."
Boran uzaktan seslendi:
"Lan,"
"bu AVM bize yetecek."
Oyun başlamıştı.
Av başlamıştı.
Ve kimse…
Karel'in gerçek yüzünü
hâlâ bilmiyordu.