Bölüm 4

Gece Operasyonu: Kan ve Gölge Gece çökmüştü ama benim günüm yeni başlıyordu. Gardırobumun vazgeçilmezi olan siyahlara büründüm; bol siyah bir pantolon ve üzerine siyah kapüşonlu bir gömlek. Silahlarımı belime yerleştirirken aynadaki yansımama baktım; artık o aynada küçük bir kız çocuğu değil, bir gölge duruyordu. Aşağı indiğimde Marcus, her zamanki o sinir bozucu özgüveniyle arabasına yaslanmış beni bekliyordu. Etrafa göz gezdirdim; ne bir ekip vardı ne de başka bir araç. "Neden hiç araba yok?" dedim soğuk bir sesle. "Sadece ikimiz miyiz?" Marcus, bakışlarını yoldan ayırmadan, "Bu işi ikimiz halledeceğiz," dedi. "Neden? Ölmemizi mi istiyorsun?" Umursamaz bir tavırla bana döndü, "Ölecek olursam seninle mi giderim sence? Zaten depo ciddi bir koruma altında değil." Arkasını dönüp sürücü koltuğuna geçti. İçimden "Piç herif," diye geçirdim. "Ölecek olursak seninle mi giderimmiş..." Yarım saatlik sessiz bir yolculuğun ardından deponun uzağında durduk. Ay ışığı deponun paslı saclarını aydınlatıyordu. Görünen o ki sadece sol taraf korunuyordu. Marcus, "Sen soldan git, ben sağdan. Ortada buluşuruz," dedi planını basitçe açıklayarak. "Huh? Pardon? Neden ben en çok adamın olduğu sol tarafa gidiyorum? Beni öldürtmek mi niyetin?" Marcus o meşhur sırıtmalarından birini yüzüne yerleştirdi. "Seni öldürmeyi hedeflesem, bunu burada kendi ellerimle yapardım zaten. Aslında en çok korunan taraf sağ taraf; solu sadece gösteriş için birkaç adamla doldurmuşlar. Merak etme, seni asla ölüme yollamam." Bazen bu adamın bana gerçekten aşık olduğunu düşünüyorum ama hemen bu düşünceyi zihnimden atıyorum; bu dünyada aşk, zayıfların lüksüdür. İkimiz de farklı yönlere dağıldık. Sol tarafa yaklaştığımda bir gölge gibi hareket ettim. Bıçağım, sırayla dizilmiş o "gösteriş" adamlarının boğazında sessizce dans etti. Tam sonuncusunu halletmişken bıçağım elimden kayıp yere düştü. Eğilip bıçağı alacağım sırada, kulakları sağır eden bir silah sesi geceyi yardı. Tam önüme bir beden yığıldı. Nabzım hızlanırken arkamdan Marcus’un o güven veren, alaycı sesini duydum: "Asla arkanı dönme Kyra... Çünkü düşmanlar genelde kalleştir, arkadan saldırmayı severler."