Derler ki parayla her şey satın alınır.
Yalan.
Bazı insanlar satın alınamaz.
Ben onlardan biriydim.
Ben Arya Demir. Yirmi iki yaşındayım. Türkiye'nin en güçlü ailelerinden birinin tek varisiyim. Babamın şirketleri ülkenin dört bir yanında yükselirken, benim adım dergilerin kapaklarında dolaşıyordu.
Kimsenin bilmediği tek bir gerçek vardı.
Ben sadece zengin değildim.
Ben dövüşmeyi biliyordum.
Silah kullanmayı biliyordum.
Ve bana ihanet eden birini tek bakışımla korkutabiliyordum.
Hayatım kusursuz görünüyordu...
Ta ki bir gece babam öldürülene kadar.
Polis bunun sıradan bir suikast olduğunu söyledi.
Ben ise katilin arkasındaki ismi biliyordum.
Karan Arslan.
Yeraltı dünyasının en acımasız mafya lideri.
Soğukkanlı.
Yakışıklı.
Merhametsiz.
Herkes ondan korkuyordu.
Ama bilmedikleri bir şey vardı.
Ben korkmuyordum.
Çünkü onu öldürmeye yemin etmiştim.
---
Karan beni ilk gördüğünde gülümsedi.
"Demek Demirlerin prensesi sensin."
Silahımı doğrulttum.
"Bir adım daha atarsan seni vururum."
Ellerini cebine koyup bana doğru yürümeye devam etti.
"Tetiği çek."
Parmağım tetikteydi.
Kalbim hızla atıyordu.
Ama o durmuyordu.
Tam önümde durdu.
Kulağıma eğildi.
"Sen bana düşman olmak için fazla güzelsin."
Gözlerinin içine baktım.
"Yanılıyorsun."
"So?"
"Ben senin sonun olacağım."
O gece ikimiz de fark etmiştik.
Bu savaşta ya biri ölecekti...
Ya da ikimiz de birbirimize âşık olacaktık.