Arke Avcı Kodu · Madde 3: Duygusal temas yasaktır. İhlal edenler görevden alınır.
Dosya hâlâ açıktı.
Kael masasının başında oturmuş, ekrana bakıyordu. Saat gece yarısını çoktan geçmişti — ofis boştu, koridorlar sessizdi, Arke uyuyordu. Ya da uyuyor gibi yapıyordu. Bu şehirde ikisi aynı şeydi.
Ekranda bir isim parlıyordu.
7741-L. Vatandaş adı: Lira. Yaş: on dokuz. Görev yeri: Üretim Merkezi Yedi. Çip durumu: Normal.
Normal.
Kael bu kelimeye uzun süre baktı. Sonra sağ elini masanın üzerine koydu — avucunu yukarı çevirdi. Baktı.
Hiçbir şey yoktu. Görünürde hiçbir şey. Ama o an — çiçeği birlikte tuttukları o küçük, aptal, ölümcül an — parmak uçlarında hâlâ bir şey vardı. Isı değil. Titreşim değil. Başka bir şey. Adını bilmediği, adını bilmek istemediği bir şey.
Çipi taradı. Düzgündü. Her zaman düzgündü — Konsey'in en iyi avcıları en güçlü çiplerle donatılırdı. Hissetmezlerdi. Hissedemezlerdi.
O zaman bu neydi?
// Avcı Kaydı · Kael · Görev No: 4471 · Durum: Açık · Şüpheli: 7741-L · Son İşlem: —
Son işlem boştu. Üç saattir boştu.
Protokol netti: şüpheli tespit edilir, kimlik doğrulanır, gözaltına alınır. Üç adım. Kael bu üç adımı yüzlerce kez yapmıştı — tereddütsüz, mekanik, kusursuz. Duygusal sapma gösteren her vatandaşı Merkez'e teslim etmişti. Onların ne olduğunu biliyordu. Herkes biliyordu ama kimse sormuyordu.
Bugün üçüncü adımı yapmamıştı.
Neden?
Bu soruyu kendisine sormak istemiyordu çünkü cevabı yoktu — ya da vardı ama kabul edemiyordu. Avcılar cevabı olmayan sorular sormaz. Avcılar hissetmez, hesaplar. Avcılar—
Elindeki titreşim durmuştu. Ne zaman durmuştu? Fark etmemişti.
— ✦ —
Dosyaya döndü.
Fotoğraf vardı — tüm vatandaşların dosyasında olduğu gibi. Standart, resmi, ifadesiz. Arke'de fotoğraflarda gülümsenmezdi; gülümsemek duygusal sapma sayılırdı.
Ama Kael fotoğraftaki yüze bakınca koridor aklına geldi. Ellerin titremesi. Çiçeği bırakmak istememesi. Ve gözleri — boş görünmeye çalışan ama içinde bir şeyler yanan gözler.
Yıllar içinde çok Kırık görmüştü. Hepsi farklıydı — kimileri öfkeliydi, kimileri korkmuştu, kimileri çoktan teslim olmuştu. Ama hiçbiri bu kadın gibi değildi. Bu kadın hissediyordu ve aynı zamanda hissetmiyormuş gibi yapabiliyordu. İki şeyi aynı anda. Bu, olağanüstü bir kontrol gerektirirdi — yıllarca, belki bir ömür boyu süren bir pratik.
Ne zamandan beri saklıyordu?
Soruyu silmeye çalıştı. Başaramadı.
Dosyayı kapattı. Açtı. Kapattı.
Sonunda ekranı tamamen kapattı ve karanlıkta oturdu. Ofis penceresi yoktu — Arke'de avcı ofislerinde hiç pencere olmazdı. Dışarıyı görmek gerekmezdi. Dışarıyı hissetmek gerekmezdi.
Kael şimdiye kadar bunu hiç garip bulmamıştı.
Şimdi buluyordu.
— ✦ —
Sabaha karşı bir karar verdi.
Dosyayı kapatmayacaktı — henüz değil. Şüpheliyi izleyecekti. Sadece izleyecekti. Bu protokol dahilindeydi; Konsey şüphelilerin takip edilmesini onaylardı. Kael bunu kendine defalarca söyledi.
Sadece izleyecekti.
Başka bir şey değil.
Elini tekrar masanın üzerine koydu — avucunu yukarı çevirdi. Baktı.
Hâlâ hiçbir şey yoktu. Görünürde.
Ama Kael, yıllarca süren eğitimin, onlarca görevin, kusursuz çipinin tüm sesine rağmen, şunu biliyordu:
O koridorda bir şey olmuştu.
Ve ne olduğunu anlayana kadar bu dosyayı kapatmayacaktı.